San Zeno che ride, Marmurowa statua w Bazylice San Zeno, Werona, Włochy.

San Zeno che ride to duża malowana rzeźba z czerwonego marmuru werońskiego z dodanymi częściami z marmuru greckiego, umieszczona w lewej bocznej apsydzie bazyliki San Zeno w Weronie. Przedstawia patrona miasta siedzącego na krześle, którego podłokietniki mają głowy lwów, z prawą ręką wzniesioną do błogosławieństwa. Nieobrobiony tył i linie perspektywiczne wskazują, że rzeźba była przeznaczona do zawieszenia wysoko i wmurowania, być może nad zwornikiem malowanego łuku triumfalnego prowadzącego do apsydy.

Datowanie posągu jest niepewne: Adolfo Venturi umieszczał jego surowe formy i przysadziste proporcje na początku XIII wieku, a Alessandro da Lisca, wskazując na opóźnienie rzeźby werońskiej, na drugą połowę tego stulecia. Autor jest nieznany; Venturi upatrywał go w kamieniarzu posągu Wergiliusza w Palazzo del Podestà w Mantui, a da Lisca skłaniał się ku miejscowemu mistrzowi.

Posąg przedstawia świętego Zenona ze łagodnym wyrazem twarzy i prawą ręką podniesioną w błogosławieństwie, co odróżnia go od tradycyjnej chrześcijańskiej sztuki religijnej. Ten wyrazisty portret czyni postać bardziej dostępną i mniej formalną niż podobne dzieła z tego samego okresu.

Posąg znajduje się w małej apsydzie zamykającej lewą nawę boczną bazyliki San Zeno, a nie w kaplicy bocznej. Linie perspektywiczne i nieobrobiony tył wskazują, że przeznaczono go na wysokie miejsce, wmurowane w ścianę, być może nad zwornikiem malowanego łuku triumfalnego prowadzącego do apsydy.

Najbardziej oryginalnym rysem rzeźby jest dobroduszny uśmiech, nietypowy dla chrześcijańskich postaci zwykle przedstawianych z poważnym wyrazem twarzy lub wzrokiem wzniesionym ku niebu. Co do przyczyny można snuć tylko domysły: jedni wiążą go z twarzami na arkadach Scaligerów, inni widzą w nim risus paschalis, wielkanocny śmiech rozpowszechniony w świecie germańskim.