Castello di Montalcino, XIV-wieczna twierdza wojskowa w Montalcino, Włochy
Castello di Montalcino, miejscowo zwany Fortezza di Montalcino, to forteca o w przybliżeniu pięciokątnym planie, z wieżą w każdym narożniku, zbudowana w latach 1361–1368 przez sieneńskich architektów Mino Foresiego i Domenico di Feo. Rampa prowadzi do bramy obok wieży północno-zachodniej; wewnątrz znajdują się kaplica przy północnym murze, stołp San Martino na południu i wieża San Giovanni na zachodzie. W mury włączono starsze budowle, m.in. mastio San Martino i lewą nawę bazyliki San Egidio.
Fortecę zbudowano w 1361 roku pod władzą Sieny jako bastion obronny. Później stała się miejscem ostatniego oporu Republiki Sieńskiej przeciwko siłom Mediceuszy w 1555 roku.
Nazwa Montalcino pochodzi prawdopodobnie od dębów ostrolistnych (lecci), które rosną do dziś na bastionie San Giovanni, małym parku założonym po kapitulacji fortecy 31 lipca 1559. Legenda żywa jeszcze w połowie XX wieku mówiła o tunelu od wieży San Giovanni, przejezdnym dla wozów ciągniętych przez muły, którym zaopatrywano obrońców, dopóki trzęsienie ziemi częściowo go nie zawaliło.
Wejście do twierdzy prowadzi po rampie do bramy przy wieży północno-zachodniej; od stołpu San Martino wzdłuż całego obwodu murów biegnie ganek obronny. Zewnętrzny bastion San Giovanni, połączony z murami bramą, mieści niewielki ogród dębów ostrolistnych. Obecnie obiekt pełni funkcję muzeum i parku historycznego.
Mury twierdzy wchłonęły starsze budowle: stołp San Martino, wieżę San Giovanni i lewą nawę bazyliki poświęconej świętemu Idziemu. Pięcioboczny plan był nowością na owe czasy, zastępując kwadratowe plany wcześniejszych fortyfikacji.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 819 współtwórców z całego świata.