Palazzo Archinto, Pałac barokowy przy Porta Ticinese, Mediolan, Włochy

Palazzo Archinto przy via Olmetto 6 ma prostą fasadę z trzynastoma otworami: na parterze portal z boniowaniem Carla Amatiego, na piętrze okna z płaskimi profilami wspartymi na maskach w kształcie lwów, a na drugim piętrze proste obramienia. Freski Bigariego, Lanzaniego, Chiariniego, Orlandiego i Tiepola przepadły podczas alianckiego bombardowania w 1943 roku; Luigi Dodi odbudował pałac w dawnych formach w latach 1955–1967. Z pierwotnej budowli zachował się dziedziniec z portykami od strony ogrodu.

Pałac pochodzi z XVI wieku, gdy należał do rodzin Dal Conte, a następnie Visconti. W XVII wieku Filippo Archinto, pierwszy markiz Parony, zlecił jego przebudowę Francescowi Marii Richiniemu, a jego rodzina mieszkała w nim od 1671 do 1825 roku. Sprzedany przez Giuseppe Archinto Giuseppemu Tirelliemu, podzielony w 1827 roku, kupiony w 1853 roku przez Amministrazione dei Luoghi Pii Elemosinieri, został odbudowany przez Luigiego Dodiego w latach 1955–1967 po zniszczeniu przez alianckie bombardowania w 1943 roku.

Pałac zawdzięcza nazwę rodzinie Archinto, która mieszkała w nim od 1671 do 1825 roku; Carlo Archinto (1734-1804) zapisał go synowi swojego kuzyna Giuseppe, szóstego markiza Parony, który sprzedał go w 1825 roku, by sfinansować swoją nową rezydencję przy via Passione. Oryginalne freski, utracone w 1943 roku, malowali przez lata Vittorio Maria Bigari, Andrea Lanzani, Marcantonio Chiarini, Stefano Orlandi i Giambattista Tiepolo.

Pałac znajduje się w pobliżu Porta Ticinese i należy obecnie do instytucji społecznej. Przed wizytą wewnątrz skontaktuj się z góry, ponieważ dostęp może być ograniczony.

Pałac był jednym z najlepszych przykładów baroku lombardzkiego aż do nalotów alianckich w 1943 roku, które niemal całkowicie go zniszczyły. Odbudowany przez architekta Luigiego Dodiego w latach 1955–1967 według dawnych form, bezpowrotnie utracił oryginalne freski, wykonane na przestrzeni lat przez Vittorio Marię Bigariego, Andreego Lanzaniego, Marcantonio Chiariniego, Stefano Orlandiego i Giambattistę Tiepolo.