Palazzo Isimbardi, Pałac renesansowy i kolekcja sztuki przy Via Torino, Mediolan, Włochy

Palazzo Isimbardi to renesansowy pałac w Mediolanie, którego dziedziniec zachował oryginalną dekorację z terakoty i kamienia. Każdy bok ma portyk z trzema półkolistymi łukami na smukłych szarych kamiennych kolumnach z rzeźbionymi kapitelami kompozytowymi, zwieńczonych odwróconymi wspornikami. Między łukami znajdują się kamienne medaliony z profilami cesarzy rzymskich, a górne okna spoczywają na ciągłym parapecie.

Budowę rozpoczęto pod koniec XV wieku na zlecenie Bergonzia Botty, wysokiego dostojnika na dworze Ludovica il Moro; później pałac przeszedł na Pozzobonellich, markizów Arluno, od których wziął nazwę. Kardynał Giuseppe Pozzobonelli, arcybiskup Mediolanu w latach 1743–1783, uczynił go swoją rezydencją i zlecił nowe prace restauratorskie i dekoracje. Ferdinando Reggiori odrestaurował go w latach dwudziestych; bombardowania w 1943 roku spaliły wnętrza i zniszczyły znaczną część osiemnastowiecznej fasady.

Nazwa pochodzi od Pozzobonellich, markizów Arluno, spokrewnionych z Isimbardimi; ich herby, orzeł, oraz herb Isimbardich, trzy gwiazdy ukośne, znajdują się w narożach głównego dziedzińca. Kardynał Giuseppe Pozzobonelli, arcybiskup Mediolanu w latach 1743–1783, uczynił pałac swoją rezydencją i zainicjował nową kampanię restauracji i dekoracji.

Pałac funkcjonuje dziś jako przestrzeń biurowa, jednocześnie udostępniając kolekcje sztuki w ramach włoskiego systemu dziedzictwa narodowego. Dostęp do wnętrza może być ograniczony ze względu na jego obecne użycie jako budynku administracyjnego.

Dziedziniec posiada niezwykłe odwrócone konsolki, które niegdyś nosiły bogate dekoracyjne ozdoby i przyczyniają się do pionowego charakteru projektowania. Te architektoniczne osobliwości są często pomijane przez przypadkowych odwiedzających.