Palazzo dei Granili, Pałac w Neapolu, Włochy.
Palazzo dei Granili był budynkiem publicznym przy via Reggia di Portici, wzniesionym od 1779 roku według projektu Ferdinanda Fugi jako magazyn zboża i prowiantu. Miał 560 metrów długości i ponad 30 metrów wysokości, 87 okien na kondygnację i długie korytarze. Ciemnoczerwona fasada dzieliła się na cztery poziomy (trzy piętra na cokole) z wielkimi pilastrami toskańskimi, a napis między dwoma marmurowymi medalionami podawał datę rozpoczęcia budowy. Został rozebrany w 1953 roku.
Struktura została zbudowana między 1779 a 1790 pod kierownictwem architekta Ferdinando Fugi jako magazyn zbóż dla Neapolu. W następnych dekadach był przeznaczany wielokrotnie do pełnienia funkcji wojskowych, przemysłowych i medycznych, przystosowując się do zmieniających się potrzeb miasta.
Nazwa budynku pochodzi od jego pierwotnej funkcji magazynu zboża (grani). Późniejsze zastosowania pozostawiły ślady: urządzono w nim arsenały artylerii i fabrykę lin, a w latach 1836-1837 służył jako szpital dla chorych na cholerę. Anna Maria Ortese opisała jego ostatnie wykorzystanie w Il mare non bagna Napoli: schronienie dla bezdomnych rodzin w częściowo zawalonym budynku.
Budynek już nie istnieje: został rozebrany w 1953 r., a teren zajmują dziś działalność portowa i wewnętrzne połączenie drogowe między portem a autostradą. Z pałacu nie ma czego zwiedzać; można jedynie odnaleźć odcinek via Reggia di Portici, przy którym stał, blisko nabrzeża.
Budynek rozebrano w 1953 roku i nic po nim nie zostało: teren zajmują dziś urządzenia portowe oraz wewnętrzna droga łącząca port z autostradą. Ostatnim jego zastosowaniem, opisanym przez Annę Marię Ortese w Il mare non bagna Napoli, było schronienie dla rodzin bez dachu po bombardowaniach w 1943 roku.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 806 współtwórców z całego świata.