Chiesa di San Carpoforo, Były kościół i włoskie dziedzictwo narodowe w centrum Mediolanu, Włochy

San Carpoforo to dawny kościół przy via Formentini 10 w centrum Mediolanu. Szczytowa fasada łączy cegłę licową i szorstki tynk: górna ceglana część ma duże okno łukowe z drewnianą kratą, po bokach dwa tynkowane pola z okrągłymi oknami; niżej drewniane dwuskrzydłowe drzwi w kamiennej oprawie znajdują się pod kamienną tablicą z napisem, po prawej małe prostokątne okno, a po lewej druga kamienna tablica.

Miejsce było pierwotnie świątynią rzymską poświęconą kultom pogańskim i zostało po raz pierwszy udokumentowane jako kościół około 813 roku. Ta transformacja z pogańskiego sanktuarium na chrześcijańskie miejsce kultu odzwierciedla zmiany religijne w średniowiecznym Mediolanie.

Nazwa San Carpoforo nawiązuje do rzymskiego ołtarza poświęconego bóstwu przynoszącemu owoce ("carpofora"), utożsamionemu później z Westą, znalezionego na tym miejscu. Tradycja przypisuje poświęcenie świętemu Marcellinie, siostrze Ambrożego, która mieszkała w pobliżu aż do śmierci w 404 roku. Do połowy XIX wieku wierzono, że woda ze studni domu przy placu, zwana "acqua di santa Marcellina", ma cudowne właściwości.

Dawny kościół stoi przy Via Formentini 10, w historycznym centrum Mediolanu, między sąsiednimi budynkami. Od 1993 roku jest bezpłatnie udostępniony Akademii Sztuk Pięknych Brera, która prowadzi w nim zajęcia z dekoracji, konserwacji i współczesnej sztuki sakralnej, dlatego dostęp zależy od działalności dydaktycznej szkoły, a nie od stałych godzin zwiedzania.

W 1976 roku artysta Franco Mazzucchelli zainstalował w dawnym kościele jedną ze swoich nadmuchiwanych prac z PVC, w ramach serii „riappropriazioni” przestrzeni miejskich. Później budynek przeszedł pod nadzór Soprintendenza, a w 1993 roku został bezpłatnie przekazany Akademii Sztuk Pięknych Brera.