Villa Saluzzo Bombrini, Szlachecka rezydencja z XVI wieku w dzielnicy Albaro, Genua, Włochy.

Villa Saluzzo Bombrini, zwana il Paradiso, wznosi się ponad innymi willami Albaro przy skrzyżowaniu Via Albaro i Via Francesco Pozzo. Andrea Ceresola, zwany il Vannone, nadał jej wydłużoną prostokątną bryłę zamiast popularnego wówczas w Genui układu sześciennego, dzielonego pilastrami, z podwójną narożną loggią; zachodnia biegnie przez całą głębokość budynku. Jej bladoróżowo-kremowa fasada ma dwie górne kondygnacje otwartych arkad na smukłych kolumnach ponad wystającym gzymsem i płaskim dachem, a taras z balustradą i kamiennymi schodami opada ku ogrodowi gęstych żywopłotów i fontannie z dużymi brązowymi żabami.

Willa została zaprojektowana w 1590 roku przez architekta Andreę Ceresolę jako letnia rezydencja rodziny Saluzzo. W 1886 roku własność przeszła na rodzinę Bombrini, która nadała budynkowi drugą część jego obecnej nazwy.

Wewnętrzne ściany zdobią freski Giovanni Andrei Ansaldo, Lazzara Tavarone i Bernarda Castello, pokrywające atrium, centralną salę i loggie. Te malowidła pokazują, jak zamożne genueńskie rodziny urządzały swoje prywatne rezydencje.

Willa jest prywatna i nie można jej zwiedzać; udostępniono ją publicznie tylko raz, podczas Wiosennych Dni FAI 24 i 25 marca 2007. Stoi na skrzyżowaniu via Albaro i via Francesco Pozzo, wyżej niż pozostałe wille Albaro, więc ogląda się ją z ulicy i z osi ogrodu poniżej. Oś wejściowa prowadząca do willi jest nieco przesunięta względem głównego portalu.

Piosenkarz i autor tekstów Fabrizio De André mieszkał w jednym z trzech mieszkań willi od 1959 do 1995 roku i napisał tu wiele swoich wczesnych piosenek. Ten związek z jednym z najbardziej lubianych włoskich kompozytorów sprawia, że budynek przyciąga fanów muzyki odwiedzających Genuę.