Forte San Giuliano, Fort nadmorski w dzielnicy Albaro, Genua, Włochy

Forte San Giuliano to fort rozpoczęty w 1826 i ukończony w 1836 roku na genueńskim wybrzeżu między Punta Vagno a przylądkiem San Giuliano. Składa się z dwóch koszar: północne, czterokondygnacyjne, przy dzisiejszej via Gobetti, zachowały most zwodzony przy wejściu wraz z mechanizmami, a południowe, trzypiętrowe, przylegają do muru przeciwskarpy od strony morza. Kompleks otaczają fosa i zygzakowaty mur przeciwskarpy, a galeria przeciwskarpy ze strzelnicami łączy koszary pod ziemią.

Budowę Forte San Giuliano rozpoczęto w 1826 roku na działce obok willi Sopranis, włączonej w obręb założenia, a ukończono w 1836 roku; zamykała wschodnią linię obronną fortów S. Martino, S. Tecla, Richelieu, Quezzi i Ratti. W 1849 roku powstańcy zajęli fort, zanim odbiły go wojska sabaudzkie. W 1889 roku dodano baterię nadbrzeżną z sześcioma haubicami 28 GRC, a od 1943 roku Wehrmacht i armia RSI urządziły tu więzienie dla antyfaszystów i partyzantów.

Forteca nosi imię pobliskiego opactwa San Giuliano, a nie świętego patrona. Jej dolny korytarz, tunel scarpa, łączył dwa koszary i prowadził do sklepionych pomieszczeń używanych jako prochownie i magazyny amunicji. Zygzakowaty mur przeciwskarpy i fosa z trzech stron są nadal czytelne wokół zespołu.

Od 13 maja 1995 roku fort jest siedzibą Komendy Prowincjalnej Karabinierów w Genui, dlatego kompleks można zwiedzać rzadko i tylko przy określonych okazjach. Z Corso Italia widać jeszcze kikuty galerii przeciwskarpowej przeciętej przy budowie drogi w 1913 roku, a przy drodze dojazdowej ze skarpy wystają dwa stanowiska Tobruk.

Dwa stanowiska Tobruk z czasów II wojny światowej wciąż wystają ze skarpy nad Corso Italia, w pobliżu drogi dojazdowej do fortu. Po 8 września 1943 r. Wehrmacht i armia RSI używały fortu jako więzienia dla antyfaszystów i partyzantów; 3 marca 1944 r. rozstrzelano tu o świcie, po 24 godzinach tortur, Giacomo Buranello, dowódcę genueńskich GAP.