Villa Fontallerta, Willa renesansowa we Florencji, Włochy.

Villa Fontallerta to zwarta dwupiętrowa willa na zboczach wzgórza Camerata we Florencji, z poziomem piwnicznym i długim skrzydłem stajni dodanym w XIX wieku wzdłuż północno-wschodniej strony. Jej południowa elewacja powstała z XVI-wiecznej loggii z podwójną arkadą pełnego łuku pod sklepieniami krzyżowymi, później włączonej w późnobarokową fasadę wychodzącą na ogród w stylu włoskim. Wnętrze zajmuje dwukondygnacyjna sala balowa ze stiukami i otaczającą galerią, w miejscu dawnego dziedzińca.

W XIV wieku zamożny florencki kupiec Filippo di Niccolò Cornacchini miał na tym zboczu „palagio”. Już w 1427 roku pałac jest wymieniany jako „di Fontallerta” w zeznaniu podatkowym Agnola di Zanobi Gaddiego; Gaddiowie trzymali go około trzech stuleci, zlecając rozbudowy i freski malarzom z własnej rodziny, takim jak Taddeo czy Agnolo. W późnym XVI wieku po stronie południowo-wschodniej dodano loggię przypisywaną Ammannatiemu; w XVIII wieku markiz Sinibaldo urządził w miejscu dziedzińca salę balową i dostawił do niej nową fasadę. W 1850 roku willa przeszła na hrabiego Pasoliniego, który urządził wysadzaną drzewami wjazdową aleję przy viale Augusto Righi i romantyczny park; pozostaje w rękach spadkobierców Pasoliniego.

W Dekameronie (IX, 5) Boccaccio umieszcza nowelę o Calandrinie, Buffalmaccu i pięknej Niccolosie na dziedzińcu willi, który dziś nie istnieje. W piwnicach zachowały się ślady studni z tego dziedzińca, a wciąż można zobaczyć XIV-wieczny fresk Chrystusa. Nazwa Fontallerta jest poświadczona od 1427 roku, w zeznaniu podatkowym Agnola di Zanobi Gaddiego we Florencji.

Villa Fontallerta jest własnością prywatną spadkobierców rodziny Pasolini i nie jest udostępniona do zwiedzania, więc nie można zobaczyć ani wnętrz, ani parku. W okolicę dociera się ulicą viale Augusto Righi na zboczach wzgórza Camerata, skąd willę widać z drogi; z tej ulicy rozciąga się widok na Florencję.

Boccaccio umieścił piątą nowelę dziewiątego dnia Dekameronu na dziedzińcu willi, gdzie występują Calandrino, Buffalmacco i piękna Niccolosa. Dziedziniec zniknął, ale w piwnicach zachowały się ślady studni, a do dziś można oglądać czternastowieczny fresk z Chrystusem.