Santi Gervasio e Protasio, Budynek kościelny we Florencji, Włochy.
Santi Gervasio e Protasio to kościół we Florencji odbudowany w latach 1950. według projektu Lando Bartoliego, który włączył starą absydę i ośmioboczną dzwonnicę z XIV wieku, obudowując ją w całości nową konstrukcją. Fasadę zamykają trzy brązowe drzwi na dębowym drewnie autorstwa Gianniego Olivetiego, w tym środkowa Porta della Trinità poświęcona w 2001 roku.
Tradycja głosi, że kościół został założony pod koniec IV wieku przez św. Zenobiusza i św. Ambrożego, który przyniósł relikwię krwi obu męczenników. Jest udokumentowany od 1083 roku jako kościół świętych Cerbagio i Protasio, a w podziemiach zachowały się szczątki sprzed roku 1000. Po prawie wieku opuszczenia w XVII i XVIII wieku wielki książę Piotr Leopold odrestaurował go w 1784 roku, a w 1800 roku został ponownie konsekrowany. W 1952 roku architekt Lando Bartoli wygrał konkurs na całkowitą przebudowę, która objęła absydę i XIV-wieczną ośmiokątną dzwonnicę; nowy kościół konsekrowano w 1957 roku.
Nazwa kościoła nawiązuje do świętych Gerwazego i Protazego, których relikwie przywiózł tu Ambroży; tradycja przypisuje fundację świętemu Zenobiuszowi pod koniec IV wieku. Brązowe drzwi Gianniego Olivetiego poświęcono w 2001 i 2004 roku, a centralna Porta della Trinità ma 365 promieni, po jednym na każdy dzień. Terakotowy Padre Pio Maria Pachioliego odsłoniła w 1986 roku Matka Teresa z Kalkuty.
Kościół znajduje się w północnej części centrum Florencji, przy placu zamienionym na ogród publiczny na początku lat 90. Ośmioboczna wieża z XIV wieku jest osłonięta obecnym budynkiem, a jej bok widać we wnętrzu. Boczne drzwi przy via Elbano Gasperi, Porta della Madonna dell'accoglienza, stanowią drugie wejście.
Architekt Lando Bartoli zaprojektował ten kościół jako rzadki przykład modernistycznej architektury religijnej we Florencji. Budynek pokazuje, jak przestrzenie kultu mogły być tworzone przy użyciu współczesnego języka projektowego.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 483 współtwórców z całego świata.