Rocca di Cerbaia, Ruina zamku w Cantagallo, Włochy

Rocca di Cerbaia to zrujnowany zamek na wysokości 400 metrów, na wzgórzu górującym nad rzeką Bisenzio, w miejscowości Carmignanello w gminie Cantagallo. Wzniesiono go z filaretto z miejscowego piaskowca; zachowały się ślady dwóch obwodów murów: dolny obejmuje resztki małego średniowiecznego oratorium z absydą, wewnętrzny — sklepioną kolebkowo cysternę i pomieszczenia gospodarcze. W środku stoi pięcioboczna wieża, Mastio, w dużej części zawalona, niegdyś znacznie wyższa, z resztkami okien i strzelnic.

Wzniesiona prawdopodobnie na początku XII wieku dla strzeżenia "strada di Lombardia", rocca została w 1164 roku nadana przez cesarza Fryderyka Barbarossę hrabiom Alberti. W XIII wieku była jednym z punktów oparcia w walce między feudalną władzą Albertich a rodzącą się gminą Prato. W 1361 roku Niccolò Aghinolfo degli Alberti, ostatni hrabia Cerbaia, sprzedał ją Florencji, która ją ufortyfikowała i osadziła w niej załogę wojskową, rozwiązaną w XV wieku.

Cunizza da Romano, córka Adelaide degli Alberti i Ezzelina II da Romano, mieszkła na rocca w dojrzałym wieku; Dante umieszcza ją w niebie Wenus w Raju. Tutaj w 1278 roku spisała swój testament, po czym słuch o niej zaginął. Prawdopodobnie zmarła na rocca i została pochowana na przyległym cmentarzu.

Dostęp do twierdzy odbywa się szlakiem turystycznym numer 48 CAI-Prato, który zaczyna się we wsi Carmignanello. Zalecane są solidne buty trekkingowe i umiarkowana kondycja fizyczna, ponieważ ścieżka prowadzi w górę po nierównym terenie.

Pięciokątny stołb, w dużej części zawalony, został prawdopodobnie odbudowany w drugiej połowie XIII wieku, wzorując się formą na Castello dell'Imperatore w Prato. U stóp murów stoi Ponte di Cerbaia, a zrujnowany dom florencka legenda wskazuje jako chatę pasterza, w której Dante schronił się po odmowie udzielenia mu noclegu przez hrabiów Alberti w śnieżną noc 1285 roku.