Santuario di Santa Teresa di Gesù Bambino, Bazylika mniejsza w dzielnicy Borgo Roma, Werona, Włochy.

Santuario di Santa Teresa di Gesù Bambino to neogotycki kościół w Borgo Roma w Weronie, którego fasada z okładziną ceglaną zwieńczona jest pięcioma pinaklami i dużym portalem w ostrym łuku z triforią powyżej. Jednonawowe wnętrze ma osiem kaplic bocznych i podwyższone prezbiterium z półkolistą apsydą; dzwonnica ukończona w 1955 roku stoi po stronie południowej.

Kamień węgielny położono 29 lipca 1901 roku, a biskup Bartolomeo Bacilieri poświęcił kościół 15 stycznia 1905 roku pod wezwaniem Świętej Rodziny. Pozostawał on nieukończony, z nagimi murami i surowym stropem, do lat 1922-1923, gdy rozszerzył się kult Teresy z Lisieux. Pius XI podniósł go do godności bazyliki mniejszej w 1938 roku; w 1967 roku biskup Giuseppe Carraro ustanowił go bazyliką-sanktuarium terezjańskim.

W centrum kaplicy stoi masywna brązowa urna podtrzymywana przez cztery anioły, w której znajduje się woskowa figura świętej Teresy ukazana w chwili śmierci, ubrana w habit karmelitański i welon, który nosiła w Lisieux. W dłoniach trzyma róże, przypominając swoją obietnicę: „Spuszczę deszcz róż”. Relikwiarz z filigranu srebra przechowuje jeden z jej kręgów.

Sanktuarium znajduje się w Borgo Roma, na południowych obrzeżach Werony; wejście otwiera się na duży plac otoczony kutym żelaznym ogrodzeniem na białych marmurowych kolumnach. Pośrodku, wśród rabat różanych, stoi pomnik św. Teresy z białego marmuru z Carrary. Dzwonnica wznosi się wzdłuż południowej ściany, obok klasztoru z wirydarzem.

Budynek mieści niezwykły organ rurowy Fratelli Ruffatti zainstalowany w 1959 roku, obejmujący około 4.700 piszczelek, które brzmią podczas nabożeństw. Instrument ten jest rzadkim przykładem powojennego tworzenia organów na dużą skalę w północnych Włoszech.