Riserva naturale Torbiere del Sebino, Regionalny rezerwat przyrody w Corte Franca, Włochy

Riserva naturale Torbiere del Sebino to regionalny rezerwat przyrody obejmujący tereny podmokłe na południe od jeziora Iseo, na wysokości 185 m n.p.m., w gminach Iseo, Provaglio d'Iseo i Corte Franca. Składa się z szuwarów, wilgotnych łąk i otwartych wód i jest największym obszarem podmokłym w prowincji Brescia. Na jego skraju, w Provaglio d'Iseo, stoi klasztor kluniacki San Pietro in Lamosa.

Torf powstawał przez tysiąclecia z roślinności bagiennej; od końca XVIII wieku suszony torf służył jako paliwo w jedwabnicach Iseo i w domach. W 1862 roku turyńskie konsorcjum Società Italiana Torbe kupiło większość torfowiska, a torf napędzał też pociągi Brescia-Iseo-Edolo do I wojny światowej. Wydobycie porzucono około 1950 roku, gdy do lat siedemdziesiątych wydobywano glinę na cegły, aż do pierwszych ograniczeń ochrony środowiska.

Klasztor kluniacki San Pietro in Lamosa stoi w Provaglio d'Iseo, na wzniesieniu przy południowym skraju rezerwatu. Jego romański kościół i budynki klasztorne górują nad szuwarami, które mnisi niegdyś osuszali i uprawiali. To główny historyczny punkt orientacyjny widoczny ze ścieżek terenu podmokłego.

Rezerwat leży na wysokości 185 m n.p.m. na południe od jeziora Iseo i dzieli się między Iseo, Provaglio d'Iseo i Corte Franca; zarządza nim konsorcjum prowincji Brescia, wspólnoty górskiej Sebino i tych gmin. Ścieżki i punkty obserwacyjne osiąga się od zabudowanych skrajów tych trzech miejscowości; uwaga o odwiedzinach o świcie przeczy zaleceniu przyjścia za dnia. Po deszczu potrzebne jest obuwie na mokry grunt.

Miejsce ma międzynarodowe uznanie na podstawie Konwencji Ramsar za jego znaczenie jako siedlisko ptaków. Status ten odzwierciedla jego rolę jako kluczowego przystanku dla ptaków migrujących.