Pieve di San Zaccaria, Kościół romański w Rocca Susella, Włochy

Pieve di San Zaccaria to kościół orientowany o trzech nawach rozdzielonych filarami o różnym przekroju, z większą absydą na końcu nawy środkowej i mniejszą na końcu nawy północnej. Fasada i przeciwfasada łączą pasy piaskowca i cegły, reszta jest kamienna; lizeny i piaskowcowe gzymsy dzielą fasadę na pięć pól, z dwoma silnie rozglifionymi okulusami, biforium i portalem.

Zbudowana prawdopodobnie w pierwszej połowie XII wieku przez mistrzów comacini, pieve jest po raz pierwszy poświadczona w 1561 roku. Jako pieve główna podlegały jej do 1700 roku parafie Sant'Eusebio, Montesegale, Sanguignano, San Giovanni di Piumesana, Groppo, Susella i Godiasco. W 1820 roku została zredukowana do zwykłej parafii, a większość budynku później zdesakralizowano i przeznaczono do celów rolniczych.

Nazwa San Zaccaria odnosi się do wezwania kościoła, który jako Capo-Pieve do 1700 roku podlegał parafiom Sant'Eusebio, Montesegale, Sanguignano, San Giovanni di Piumesana, Groppo, Susella i Godiasco. Około 1900 roku malarz z Voghery Edoardo Cerutti namalował w lunecie, imitując mozaikę, scenę z życia św. Zachariasza; dziś luneta nie ma dekoracji.

Kościół stoi w dolinie Ardivestra, na terenie gminy Rocca Susella, a dojazd odbywa się drogami lokalnymi; budowla jest orientowana, z fasadą zwróconą na zachód. Znaczna część obiektu została zdesakralizowana i wykorzystana rolniczo, więc wnętrze może być niedostępne. Południowa nawa, odbudowana w XX wieku, jest przykryta dachem i mieści kamienne schody prowadzące do sklepionej piwnicy.

Nawa południowa została odbudowana w XX wieku po rozbiórce domu parafialnego; kamienne schody prowadzą tam do pomieszczenia o nieregularnych kamiennych sklepieniach, prawdopodobnie piwnicy tego domu z końca XVI wieku. Około 1900 roku malarz Edoardo Cerutti z Voghery namalował w lunecie scenę z życia św. Zachariasza jako imitację mozaiki, dziś zaginioną.