Punta Venezia, Szczyt górski w Alpach Kotyjskich, Włochy.

Pointe de Venise to szczyt o wysokości 3 095 m na północnej grani grupy Monviso, na granicy francusko-włoskiej, między Colle del Coulour del Porco na południu a Colle del Coulour Bianco na północy. Wschodnie, włoskie zbocze to stroma pionowa lub prawie pionowa ściana, natomiast zachodnie, francuskie zbocze ma niemal stałe nachylenie i jest pokryte gruzem skalnym. Skała składa się z wylewnych skał erupcyjnych, takich jak prasinity, amfibolity i eklogity.

Nie ma dokładnych danych o pierwszym wejściu, ale szczyt osiągnęli topografowie, którzy w połowie XIX wieku wykonali mapę Królestwa Sardynii. Nazwę Punta Venezia nadał profesor Valbusa w 1903 roku. Drogę dei Torrioni na ścianie południowo-wschodniej otworzyli Ugo Griva i Eraldo Quero w 1974 roku, a pierwsze przejście zimowe zaliczył Eraldo Quero w 1975 roku.

Nazwę Punta Venezia nadał górze profesor Valbusa w 1903 roku. Blisko szczytu, na wysokości 3 080 m, w dawnej budowli wojskowej urządzono mały biwak: metalową konstrukcję z dachem kolebkowym, dwoma kojami i kocami, odnowioną w 1991 roku przez sekcję Cavour CAI i oznaczoną drewnianą tablicą; pozostaje otwarty.

Dostęp na szczyt jest najlepszy przez ustalone szlaki wychodzące z pobliskich schronisk górskich w sezonie letnim. Odwiedzający powinni przygotować się na strome tereny i zmieniające się warunki pogodowe na tej wysokości.

Tuż pod szczytem, na przełęczy na wysokości 3080 m, stoi Bivacco di Punta Venezia, metalowa konstrukcja z dachem kolebkowym i drewnianym wyłożeniem wnętrza, urządzona w dawnej budowli wojskowej. Znajdują się w niej dwa łóżka z kocami; schron został odnowiony w 1991 r. przez sekcję Cavour CAI i jest zawsze otwarty, o czym przypomina drewniana tablica na elewacji.