Pieve di San Giorgio di Valpolicella, Kościół romański w San Giorgio di Valpolicella, Sant'Ambrogio di Valpolicella, Włochy

Pieve di San Giorgio di Valpolicella to romański kościół w San Giorgio di Valpolicella, przysiółku Sant'Ambrogio di Valpolicella. Fasada z grubo ciosanych, jasnoszarych i beżowych bloków kamiennych ma wysuniętą zaokrągloną bryłę z wysokim łukowym portalem w różowym kamiennym obramieniu; po prawej wznosi się kwadratowa kamienna dzwonnica z tarczą zegara. Wnętrze długiej nawy pod ciemną drewnianą więźbą dachową otaczają arkady, a pod łukiem absydy stoi kamienny ołtarz.

Wykopaliska na wschód od kościoła w latach 1985–1989 odsłoniły prostokątną chatę z epoki brązu oraz konstrukcje z epoki żelaza typu „domu retyckiego”, wykute w skale i kryte płytami różowego wapienia. Miejsce było ośrodkiem religijnym Arusnatów, których inskrypcje wymieniają bóstwa takie jak Lualda, Cuslanus oraz Sol i Luna. Fazę longobardzką poświadczają kolumienki cyborium z imieniem króla Liutpranda (712–744); kościół został w dużej mierze odbudowany około XI wieku po trzęsieniu ziemi w 1117 r., a bulla Eugeniusza III z 1145 r. po raz pierwszy nazywa go pieve.

Przydomek „Ingannapoltron” („oszukuje lenia”) nawiązuje do wspinaczki, jaką pielgrzymi musieli pokonać, by dotrzeć do kościoła na wzgórzu. Parafia była kościołem kolegiackim, którego kanonicy prowadzili schola iuniorum, gdzie miejscowi chłopcy uczyli się podstaw gramatyki łacińskiej, a spośród nich wybierano nowych duchownych. Chrzcielnica z początku XII wieku stoi po lewej stronie budowli.

Odwiedzający mogą eksplorować wschodni krużganek ze swoimi trzema oryginalnymi arkadami i centralnym studnią, a także muzeum archeologiczne zaprojektowane przez Libero Cecchini. Położenie na szczycie wzgórza oferuje szeroki widok na otaczający region podczas spaceru przez kompleks.

W prawej nawie, pod jedną z kolumn, znajduje się ołtarz poświęcony Słońcu i Księżycowi, wystawiony przez kapłana Quintusa Sertoriusa Festusa. Według źródeł jedynie Arusnatowie czcili podobno oba te bóstwa razem, zapewne prosząc o urodzaj pól.