Forte Chiusa, Fort w Dolcè, Wenecja Euganejska, Włochy

Forte Chiusa to dwukondygnacyjny blok kazamatowy zbudowany w latach 1849–1851 przez austriacką administrację wojskową dla zamknięcia drogi doliny Adygi przy Chiusa di Ceraino, na terenie gminy Dolcè. Mury są z ciosanego marmuru werońskiego na zewnątrz i z cegły wewnątrz; parter ma cztery strzelnice, piętro osiem, a od strony rzeki przylega półkolista wieża. Droga i kolej Brenner przechodziły przez ten sam łuk, a kryty ziemią dach przechodzi w niżej położoną platformę artyleryjską. Pozostały tylko opuszczone ruiny.

Forteca została zbudowana między 1849 a 1851 przez austriacką monarchię w celu kontroli wąskiego przejścia Doliny Adige. Po ponad wieku użytku została częściowo wyburzona w 1960 roku i następnie porzucona.

Nazwa Chiusa odnosi się do przełomu Ceraino, gdzie Adyga jest ściśnięta między skalnymi ścianami; już przed 1849 stał tu fort wenecki. W 1701 marszałek de Tessé opisał dom przyklejony do skały, dwa mosty zwodzone i łańcuch na rzece zatrzymujący łodzie. Austriacki blok kazamatowy przejął ten układ bramy i mostów zwodzonych, a droga i kolej przechodziły przez ten sam łuk.

Fort stoi przy drodze krajowej SS 12 Brenner w Veroneser Klause pod Dolcè, na wysokości 115 m n.p.m.; poszerzanie drogi w 1960 r. usunęło część zamykającą przejazd, więc ocalały blok kazamat stoi obok jezdni. Kolej Brenner przebiega teraz po wschodniej stronie skalnym tunelem, a bezpośrednio na południe zbudowano zajazd. Resztki są pozostawione same sobie i nikt ich nie konserwuje.

Woda dla załogi pochodziła z głębokiej studni połączonej z Adygą, a nie z odkrytego kanału. Na parterze była też fontanna zasilana kanałem od rzeki. W 1701 r. marszałek de Tessé opisał łańcuch rozciągnięty nad rzeką, który miał zatrzymywać łodzie.