Piacenza railway bridge, Most kolejowy nad Po w Piacenzy, Włochy

Most kolejowy w Piacenzy przenosi linię Mediolan-Bolonia nad Pad przez 754 m, złożony z 11 par żelaznych dźwigarów kratownicowych o parabolicznym pasie górnym. Każdy dźwigar dzieli się na 12 części za pomocą sztywnych poprzecznic, a każdą część rozdziela ukośnica i słupek drugorzędny. Sześć przęseł ma rozpiętość 74,52 m, a pięć 61,02 m.

Pierwszy most w tym miejscu otwarto 9 listopada 1861 r.: tymczasowy drewniany wiadukt na palach w stylu amerykańskim, zbudowany w kilka miesięcy przez Jules'a-Achille'a Daigremonta, pierwszy taki w Italii. Docelowy most żelazny, zaprojektowany przez Pierre'a-Félixa Moreaux, otwarto 3 czerwca 1865 r. jako pierwszy most żelazny na Padzie. Powódź zniszczyła część budowy w październiku 1863 r.; most podwojono w latach 1927-1931, zniszczono w lipcu 1944 r. przez bombardowania aliantów i odbudowano od maja 1945 r., a przęsło górne otwarto ponownie 14 października 1945 r.

Żeliwny portal wejściowy w stylu neogotyckim, który niegdyś zdobił wjazd na most, został później przeniesiony do ogrodu willi w Carpaneto Piacentino. Most jest pierwszą żelazną konstrukcją wzdłuż Padu, otwartą 3 czerwca 1865 roku w obecności następcy tronu Humberta Sabaudzkiego.

Ten most jest częścią aktywnego korytarza kolejowego, gdzie pociągi regularnie kursują, więc piesi i pojazdy nie mogą go przekroczyć. Odwiedzający mogą najlepiej obserwować konstrukcję z okien pociągu lub z pobliskich punktów widokowych wzdłuż brzegów rzeki po obu stronach.

Żelazny most z 1865 r. był pierwszym mostem żelaznym wzdłuż Padu. Jego neogotycki portal wejściowy z żeliwa przeniesiono później do ogrodu willi w Carpaneto Piacentino. Liczące 754 m przęsło opiera się na 11 parach żelaznych dźwigarów o parabolicznym pasie górnym: sześć o rozpiętości 74,52 m i pięć o rozpiętości 61,02 m.