Walls of Padua, Mury miejskie w Padwie, Włochy

Mury Padwy składają się z czterech odrębnych faz budowy wykonanych w ciągu czasu, biegnących wzdłuż ścieżki rzeki Bacchiglione. Wiele bram przebija linię obronną i niegdyś służyły jako punkty kontrolne, gdzie kupcy i podróżnicy przechodzili do centrum miasta.

Mury powstawały w czterech fazach: z czasów rzymskich zachowały się tylko fundamenty pałaców, obwód z XIII wieku zbudowano od 1195 roku przez Comune Padwy, wykorzystując Tronco Maestro i Naviglio Interno jako fosy, a mury Carraresich z XIV wieku zostały w większości rozebrane podczas wojny Ligi w Cambrai. System bastionowy XVI wieku wzniósł Republika Wenecka z udziałem Bartolomeo d'Alviano w latach 1513–1515, łącząc mury, wody i otwarty plac.

Porta Savonarola, ukończona w 1530 r. według projektu Giovanniego Marii Falconetta, zachowała fryz z Lwem Świętego Marka, godłem Republiki Weneckiej. Jej odpowiedniczka Porta san Giovanni utraciła ten sam fryz podczas wojen napoleońskich. Porta Ognissanti, końcowy punkt handlu rzecznego z Wenecją, ma zewnętrzną fasadę z białego marmuru istryjskiego, cztery pary kolumn, cztery trachitowe kule armatnie na architrawie i od 1535 r. zegar na torrino z kamienia z Nanto.

Mury tworzą nieregularny obwód wokół historycznego centrum, a zachodnie skrzydło chroni kanał wciąż zwany fossa Bastioni. Większość bram przetrwała, ale odcinek wyburzono w latach 60. XX wieku pod nowy Ospedale Civile. Do bram dojdzie się pieszo lub rowerem wzdłuż wałów.

Górne piętra Porta Molino zostały przeznaczone na zbiornik wody pod koniec 19. wieku, aby dostarczyć miasto pierwszej czystej wody pitnej. To praktyczne przystosowanie pokazuje, jak średniowieczna struktura została zmodyfikowana w celu spełnienia rosnących potrzeb miejskich.