Monastery of the Holy Saviour, Romańska pustelnia w Sienie, Włochy.

Monastyr Świętego Zbawiciela to zespół pustelniczy z jednonawowym kościołem, odbudowanym w 1317 i powiększonym w 1344. Fasada ma zamurowany oculus i romański portal, poprzedzony portykiem na wielokątnych filarach. Pomieszczenia klasztorne otaczają dwa wirydarze, jeden gotycki i jeden z XV wieku, z monochromatycznymi freskami przypisywanymi Carlo di Giovanni.

Najstarsza wzmianka o pustelni pochodzi z 1223 r.; w 1227 r. zbudowano kościół, odbudowany w 1317 r. i powiększony w 1344 r. 4 maja 1256 r. bulla Licet ecclesiae catholicae Aleksandra IV połączyła pięć kongregacji w Lecceto, które stało się głównym domem augustianów-eremitów. Wojska florenckie splądrowały je w 1554 r.; w czasach napoleońskich zostało zniesione i opuszczone.

Freski z 14. wieku przedstawiają sceny piekła, nieba i życia codziennego w czasach pokoju i wojny. Te obrazy zdobią wnętrze i pomagają odwiedzającym w refleksji podczas pobytu w świątyni.

Pustelnia znajduje się poza miastem w spokojnym otoczeniu wiejskim i wymaga transportu, aby się tam dostać. Pozostaje aktywnym miejscem duchowego wycofania, dlatego odwiedzający powinni okazywać szacunek.

Nazwa eremu pochodzi od dębów ostrolistnych (lecci), które porastały teren zwany Grallanda, około ośmiu kilometrów od Sieny. Kościół jest poświadczony od 1223 roku, a zabudowania klasztorne otaczają dwa wirydarze: gotycki i piętnastowieczny.