Madonna del Rosario, Dawny kościół barokowy w Sienie, Włochy.

Madonna del Rosario to zdekonstowana kaplica wciśnięta między budynki między via San Marco i via della Diana, w contrada Chiocciola. Jej późnobarokowa fasada o wklęsłym planie, wzniesiona w 1722 roku, ma dwie nałożone kondygnacje kolumn z pietra serena, doryckich niżej i jońskich wyżej, połączonych balustradą z trawertynu. W górnej kondygnacji znajduje się wyblakły fresk Madonny z Dzieciątkiem z 1725 roku, wykonany przez Francesco Feliciatiego.

Kontrada Chiocciola wznieśli kaplicę w latach 1655–1656, pierwszą w Sienie ufundowaną przez kontradę. Zwycięstwo w Palio sfinansowało remont w latach 1722–1725 i późnobarokową fasadę, zaprojektowaną przez Pietro Cremoniego i prawdopodobnie Jacopo Franchiniego. Źródła różnią się co do dekonsekracji: 1820 według artykułu włoskiego, 1813 według angielskiego, gdy stała się zbrojownią.

Kaplica nosi imię Madonna del Rosario, a od contrady, która ją wzniosła, zwana jest też kaplicą della Chiocciola. Dzielnica sfinansowała budowę w latach 1655-1656 — była to pierwsza kaplica w Sienie zbudowana za pieniądze contrady; obecnie contradaioli znów chronią w niej konia w dniach Palio.

Kaplica znajduje się między Via San Marco a Via della Diana, około 200 metrów na zachód i pod górę od Porta San Marco, w kontradzie Chiocciola. Jest zdesakralizowana i nie odprawia się w niej nabożeństw; dzieła z wnętrza i praktyki dewocyjne przeniesiono do pobliskiego oratorium Santi Pietro e Paolo. Przed budynkiem stoi studnia z początku XVI wieku.

Źródła angielskie umieszczają prymitywny fresk ślimaka pod przemalowaną Madonną z Dzieciątkiem, znak contrady Chiocciola, który dał kaplicy przydomek. Te same źródła datują przemalowany fresk na 1742 rok, podczas gdy źródło włoskie podaje 1725 i wymienia Francesca Feliciatiego.