Santa Maria di Ognibene, Klasztor barokowy w Lecce, Włochy

Santa Maria di Ognibene to barokowy kościół i dawny klasztor augustianów w Lecce. Dwukondygnacyjna fasada kończy się przełamanym tympanonem z figurą Madonny z Dzieciątkiem, a cztery posągi stoją nadal w niszach. Wnętrze ma jedną nawę na planie krzyża łacińskiego, po trzy połączone kaplice z każdej strony, cztery barokowe ołtarze po lewej i cztery XIX-wieczne po prawej oraz kopułę nad skrzyżowaniem.

Zakon augustianów został przyjęty w Lecce na mocy uchwały uniwersytetu z 13 marca 1639 r., a klasztor założono 18 kwietnia 1649 r. na terenie podarowanym przez uniwersytet. Zakonnicy odeszli w 1810 r. wraz z kasatą zakonu; następnie do 1852 r. prowadzili tam szkołę filozofii bernardyni obserwanci. Kościół został zdesakralizowany i służył jako magazyn miejski, a potem wojskowa szwalnia do lat sześćdziesiątych XX wieku.

Kościół nazywano też dei Coronatelli, ponieważ bosi ojcowie augustianie czcili Matkę Boską Ukoronowaną. Ogród Giardino di Ogni Bene zachowuje funkcję produkcyjną: sad, winnica z odmianami Salento, aleja granatów i drzewa judaszowe, a drzewa mają tabliczki botaniczne.

Kompleks został odrestaurowany i ponownie otwarty dla publiczności w maju 2017 r., wraz z zewnętrznymi przestrzeniami i Giardino di Ogni Bene. Ogród dzieli się na sad z ozdobnymi grządkami warzywnymi, winnicę z typowymi szczepami Salento, plac judaszowców, aleję granatów, ogród kwiatowy i ścieżkę obwodową z roślinnością makii śródziemnomorskiej; drzewa mają etykiety do identyfikacji botanicznej.

Pergola z kamienia z Lecce, ozdobiona glicyniami i irysami, została odtworzona na osi podobnej konstrukcji udokumentowanej podczas nadzoru archeologicznego, prawdopodobnie z okresu wojskowego zajęcia klasztoru. Ogród obejmuje też plac z drzewami judaszowymi i ścieżkę z gatunkami zarośli śródziemnomorskich, a drzewa mają etykiety botaniczne.