San Niccolò dei Greci, Kościół katolicki w Lecce, Włochy.

San Niccolò dei Greci to późnobarokowy kościół w historycznym centrum Lecce, odbudowany w 1765 roku według projektu Francesca Palmy, Lazzara Marsione, Lazzara Lombardo i Vincenza Carrozzao. Prostą, trójdzielną fasadę dzielą podwójne pilastry i belkowanie, a jedyny portal wieńczy luneta z barokowym kartuszem. Wnętrze to jedna sklepiona sala o trzech przęsłach zakończona absydą, oddzieloną od ołtarza kamiennym ikonostasem z Lecce z trzema wejściami i malowanymi tablicami.

Do 1575 roku parafia San Niccolò dei Greci miała siedzibę w kaplicy stojącej w miejscu dzisiejszego kościoła del Gesù przy Piazzetta Castromediano; gdy teren przekazano jezuitom, kolonia grecka przeniosła się do kościoła San Giovanni del Malato, poświęconego ponownie św. Mikołajowi. Obecny budynek, wzniesiony prawdopodobnie na średniowiecznym trzynawowym kościele o bizantyjskim rodowodzie, został odbudowany w 1765 roku według projektu Francesco Palmy, Lazzaro Marsione, Lazzaro Lombardo i Vincenzo Carrozzao, przybierając późnobarokową formę z ołtarzem po wschodniej stronie i wejściem od zachodu.

Kościół wyznaje obrządek bizantyjski i służy wspólnocie grecko-katolickiej włosko-albańskiej. Odwiedzający mogą obserwować praktyki religijne różniące się od dominujących w mieście tradycji zachodnich.

Kościół stoi w historycznym centrum Lecce; ołtarz zwrócony jest na wschód, a wejście na zachód, zgodnie z obyczajem bizantyjskim, dlatego fasadę spotyka się po stronie zachodniej. Liturgia sprawowana jest po grecku starożytnym lub po albańsku, a w wielkie święta przeważa greka. To czynna parafia eparchii Lungro.

Kościół przechowuje obraz Chrystusa Umarłego oraz wizerunek św. Spirydona na tronie z 1775 r.; ten drugi sygnował papàs Demetrio Bogdano (Dhimitër Bogdani, 1753–1841), kapłan-malarz z Korfu, proboszcz tutejszej parafii do 1841 r., który przemalował kilka kwater ikonostasu.