San Rocco, Kościół barokowy w Parmie, Włochy.

San Rocco to barokowy kościół przy strada dell'Università 8A w Parmie, rozpoczęty w 1528 jako wotum podczas zarazy i odbudowany w latach 1737–1750 pod kierunkiem Edelberta dalla Nave. Ma plan centralny, wyjątkowy jak na kościół jezuicki, według projektu przypisywanego Tommaso Blandino; w 1754 dostawiono dzwonnicę o wysokości ponad 50 metrów. Wnętrze mieszczą kaplice z ołtarzami i obrazami, m.in. Święty Roch uzdrawiający zadżumionych Francesca Scaramuzzy przy ołtarzu głównym.

Kościół został założony w 1528 jako odpowiedź na epidemię dżumy, zanim jezuici przejęli kontrolę w 1564. Całkowita przebudowa w latach 1737-1750 nadała budynkowi jego obecny barokowy wygląd.

Fundacja z 1528 roku była ślubem obywateli złożonym podczas zarazy, stąd poświęcenie świętemu Rochowi. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Święty Roch uzdrawiający zadżumionych Francesca Scaramuzzy, umieszczony tam w 1831 roku. W kaplicy po lewej stronie ołtarza głównego zachował się nagrobek hrabiny Giacinty Sanvitale, wykonany przez Domenica Guidiego według projektu Alessandra Algardiego.

San Rocco stoi przy strada dell'Università 8A, kilka kroków od budynków uniwersyteckich, których zajęcia rozpoczęły się obok kościoła w 1599 r. Wejście wychodzi na ulicę w historycznym centrum Parmy i najlepiej docierać tam pieszo, nie samochodem. To nadal konsekrowany kościół katolicki diecezji Parmy, więc zwiedzanie zależy od nabożeństw.

Kościół przechowuje organki piszczałkowe z 1754 roku zbudowane przez Bernardo Poncini i Antonio Negri-Poncini, umieszczone nad złoconą galerią chóru. Ten instrument jest godnym uwagi przykładem 18-wiecznego włoskiego rzemiosła organowego.