Chiostri di Santa Chiara, Zespół wirydarzy w Neapolu, Włochy

Chiostri di Santa Chiara to cztery wirydarze zespołu klasztornego Santa Chiara w Neapolu. Wirydarz majolikowy, przebudowany w 1739 roku przez Domenica Antonia Vaccara, ma ośmioboczną balustradę wyłożoną kaflami z ciągłą ławą, zdobioną panelami krajobrazów i postaci w żółci, błękicie, zieleni i bieli, oraz kwadratowe pilastry o motywach roślinnych podtrzymujące ciemne drewniane belki nad posadzką z terakoty. Mały wirydarz San Francesco zachowuje pierwotne kolumny swoich arkad.

Cztery wirydarze należą do zespołu klasztornego Santa Chiara. Najstarszy, wirydarz Servizio, pochodzi z XIV wieku, choć zachował się fragmentarycznie. Wirydarz majolikowy został przebudowany w 1739 roku przez Domenico Antonio Vaccaro w ramach gruntownej odnowy artystycznej zespołu i ocalał podczas bombardowań Neapolu w czasie II wojny światowej. Wirydarz Braci Mniejszych zachował pierwotną strukturę, ponieważ zakonnicy, mniej liczni i ubożsi od klarysek, nie wydali nic na przebudowy.

Krużganek majolikowy, czyli krużganek klarysek, został przebudowany w 1739 roku przez Domenico Antonio Vaccaro w ramach gruntownej odnowy artystycznej całego zespołu klasztornego. Ławki, parapet i narożne pilastry pokrywają malowane panele z pejzażami i postaciami w żółci, błękicie, zieleni i bieli. Krużganek ocalał podczas bombardowań Neapolu w czasie II wojny światowej.

Najlepszy czas na wizytę to ranek, gdy jest mniej turystów i światło przychodzi przez arkady. Ścieżki są płaskie i łatwe do poruszania się, chociaż niektóre obszary mogą być wąskie.

Krużganek majolikowy jako jedyny z czterech przetrwał bombardowania Neapolu w czasie II wojny światowej, dlatego jego kaflowe ławy i pilastry z 1739 roku są oryginalnym dziełem Domenica Antonia Vaccaro. Sąsiedni krużganek Braci Mniejszych zachował wcześniejszy wygląd, ponieważ bracia, mniej liczni i ubożsi od klarysek, nie wydali nic na osiemnastowieczne modernizacje.