San Francesco, Kościół neogotycki we Florencji, Włochy

San Francesco to neogotycki kościół zbudowany w 1887 roku przez architekta Vincenzo Micheli. Fasada z trójkątnym szczytem ma wiszące ślepe łuki, marmurowy portal i lunetę Quinto Martiniego przedstawiającą św. Franciszka otrzymującego stygmaty. Wnętrze ma dwie nawy nakryte widocznymi drewnianymi wiązaniami, a wzdłuż nawy głównej znajdują się ślepe łuki ostrołukowe na rzeźbionych kapitelach.

Vincenzo Micheli zaprojektował kościół w stylu neogotyckim, ukończony w 1887 roku dla karmelitanek ze Santa Maria Maddalena dei Pazzi, które opuściły swój klasztor przy Borgo Pinti. W 1928 roku franciszkanie przejęli klasztor i powiększyli kościół według projektu współbrata Raffaella Franciego. 15 kwietnia 1930 roku dekretem arcybiskupim stał się parafią, w 1932 roku został konsekrowany, a w 1971 roku przeszedł ostatnią renowację z otwarciem nowych przestrzeni i nową posadzką.

Nazwa pochodzi od franciszkanów, którzy w 1928 roku przejęli klasztor i powiększyli kościół. Nad marmurowym portalem luneta Quinto Martiniego przedstawia św. Franciszka otrzymującego stygmaty, a powyżej ghimberga z popiersiem anioła w środku. W przyległym klasztorze przechowywane jest archiwum Braci Mniejszych Obserwantów prowincji toskańskiej.

Kościół stoi przy Piazza Savonarola, na północ od historycznego centrum Florencji. Wchodzi się od strony placu przez marmurowy portal; wewnątrz obie nawy nakrywają odkryte drewniane wiązary, a organy o 44 registrach zajmują dwie przeciwległe cantorie po bokach ołtarza. Prezbiterium jest nowoczesne, a za nim arkady prowadzą do baptysterium.

Obie nawy nakrywają odkryte drewniane wiązary, a zbudowane przez La Frescobalda w latach 1988-89 organy stoją na dwóch przeciwległych cantoriach po bokach ołtarza, mają 44 registrów na dwóch manuałach i pedale. Marmurowy portal wieńczy luneta Quinto Martiniego przedstawiająca św. Franciszka otrzymującego stygmaty.