Abbey of Saint Mary of Maniace, Opactwo benedyktyńskie w Bronte, Sycylia, Włochy

Opactwo Santa Maria di Maniace stoi wśród pól między Bronte a Maniace. Założone w XII wieku, zostało odbudowane po trzęsieniu ziemi w Val di Noto w 1693 roku, dlatego kościół i przyległe pomieszczenia szlacheckie łączą średniowieczne relikty z późniejszymi pracami. Od 1799 roku zespół służył jako książęca rezydencja Nelsonów, a dziś mieści Muzeum Maniace.

Małe cenobium założone po zwycięstwie Giorgio Maniace w 1040 roku zostało opuszczone, być może po trzęsieniu ziemi w 1169 roku. W 1172 roku królowa Małgorzata Nawarska ufundowała tam opactwo benedyktyńskie, którego pierwszym opatem był Wilhelm z Blois; reguła cysterska jest poświadczona w 1296 roku, fortilicium w 1373, a turris w 1422. Trzęsienie ziemi w Val di Noto w 1693 roku uszkodziło budynki, a odbudowa zmieniła część pierwotnego układu.

Nazwa Maniace upamiętnia bizantyjskiego generała Georgiosa Maniakesa, który walczył tu w 1040 roku; pobliską rzekę nazwano Saracena z powodu przelanej krwi. Królowa Małgorzata z Nawarry założyła w 1172 roku opactwo benedyktyńskie, a jego pierwszym opatem był Francuz Wilhelm z Blois. Później osiedlili się tu bazylianie, augustianie-eremici i franciszkanie, a w 1799 roku majątek i tytuł księcia Bronte otrzymał Horatio Nelson.

Zespół leży na granicy gmin Bronte i Maniace, w mieście metropolitalnym Katania, i działa dziś jako Muzeum Maniace. Dawny klasztor i zamek stoją w otwartym krajobrazie, więc dojazd z Katanii lub Bronte trzeba zorganizować samemu, bez bezpośredniego autobusu miejskiego. Budynki ucierpiały w 1943 roku, a później zostały ogołocone z wyposażenia, dlatego wnętrza są częściowo puste.

Szkocki poeta William Sharp, piszący pod imieniem Fiona Macleod, spędził ostatnie lata w zamku i zmarł tam w 1905 r.; został pochowany w parku. Wojska alianckie uszkodziły budowlę podczas lądowania na Sycylii w 1943 r., a w latach 80. XX w. region Sycylia i gmina Bronte przejęły splądrowany majątek i urządziły w nim Muzeum Maniace.