Grotta del Gelo, Jaskinia lodowa w Randazzo, Włochy

Grotta del Gelo to jaskinia lodowa na północnym zboczu Etny na wysokości 2043 metrów, rozciągająca się około 120 metrów w głąb góry. Ma dużą wejście o wymiarach około 10 na 5 metrów i zawiera stałe formacje lodowe w kształcie zwieszających się i stojących sople lodu na całej długości przejścia.

Jaskinia powstała podczas erupcji Etny między 1614 a 1624 rokiem, gdy strumienie lawy tworzyły puste przestrzenie wewnątrz góry. Po raz pierwszy zostały dokumentowane w publikacji naukowej w 1880 roku, co doprowadziło do jej szerszego poznania.

Nazwa jaskini pojawia się jako „Bocche del Gelo” (Usta Mrozu) w dziele Sartoriusa von Walterhausena z 1880 r., choć miejscowi znali ją od stuleci. Legendy mówią o skarbie ukrytym w Grotta del Gelo, opowieści wiązanej też z innymi jaskiniami wulkanicznymi Etny.

Jaskinia wymaga trudnej wędrówki z Piano Provenzana, która prowadzi przez lasy sosnowe i tereny wulkaniczne. Silne nogi i solidne buty turystyczne są niezbędne ze względu na strome zbocza i szorstkie tereny.

Pierwsza pisemna wzmianka o jaskini pochodzi z dzieła Sartoriusa von Waltershausena z 1880 roku, który nazywa ją „Bocche del Gelo”. Miejscowe legendy mówią o ukrytym wewnątrz skarbie, opowieści powtarzanej przy kilku jaskiniach wulkanicznych Etny. Masa lodu rosła do lat 80. XX wieku, zmniejszyła się po pobliskiej erupcji w 1981 roku i wskutek klimatu, a po 2014 roku znów wzrosła.