Castello di Milazzo, Średniowieczna twierdza w Milazzo, Sycylia.

Castello di Milazzo to ufortyfikowana cytadela na południowym szczycie półwyspu Capo Milazzo, zajmująca 7 hektarów i ponad 12 000 m² zabudowy. Obwarowania opadają koncentrycznie: normański stołp, szwabskie kwadratowe wieże, pierścień aragoński z sześcioma półkolistymi bastionami i XVI-wieczny mur hiszpański. W środku stoją Stara Katedra i klasztor benedyktynów, z dachami z czerwonych dachówek wokół rozległego dziedzińca.

Miejsce ufortyfikowano około 4000 r. p.n.e. w neolicie, następnie w VIII–VII w. p.n.e. powstał grecki akropol, a później rzymski i bizantyjski castrum. Normanowie zbudowali zamek, który Fryderyk II Hohenstaufen gruntownie przebudował; w 1295 r. obradował tu parlament sycylijski. W latach 1496–1508 Aragoniowie dodali mury z sześcioma półkolistymi bastionami, a w latach 1525–1540 Hiszpanie rozbudowali założenie w cytadelę.

Stara katedra wewnątrz murów powstała od 1607 roku, a w tych samych latach wzniesiono klasztor benedyktynów; w obrębie obwarowań stoją też ruiny Palazzo dei Giurati i wcześniejszego kościoła Santa Maria. Katedra i klasztor pokazują, że warowne miasto mieściło wspólnoty religijne, a nie tylko załogę.

Podejście zaczyna się w Borgo Antico drogą Salita Castello, stromą brukowaną trasą z nierównymi stopniami i wąskimi przejściami; przydatne są mocne buty. Teren jest odsłonięty, a na murach i dziedzińcach jest mało cienia. Północno-zachodnia strona opada jako naturalny klif, a południowo-wschodnie mury patrzą na miasto i port.

Fortyfikacja zawiera struktury z siedmiu różnych okresów historycznych, od fundamentów neolitycznych przez budowle greckie, rzymskie i normandzkie do konstrukcji szwabskich, aragonskich i hiszpańskich. Ta architektoniczna stratyfikacja ujawnia wiele okupacji i przebudowy, które stanowisko przeżyło.