Basilica vetus, Miejsce wczesnochrześcijańskiej bazyliki w Mediolanie, Włochy
Bazylika vetus, zwana też Santa Maria Maggiore, stała pod obecną tylną strefą absydy katedry mediolańskiej, pośrodku pod północną zakrystią. Budowę rozpoczęto w 314 roku, rok po edykcie mediolańskim, za biskupa Miroklesa, a ukończono za jego następcy Maternusa. Zachował się tylko mur fasady przebudowanej w IX wieku, przechowywany w nieudostępnianych zwiedzającym pomieszczeniach Veneranda Fabbrica del Duomo.
Budowę rozpoczęto w 314 roku, rok po edykcie mediolańskim, za biskupa Miroklesa, a ukończono za jego następcy Maternusa; była to pierwsza wczesnochrześcijańska bazylika Mediolanu po edykcie. Biskup Angilbert I kazał ją przebudować i zmienił nazwę na Santa Maria Maggiore, a jego następca Angilbert II konsekrował ją ponownie w 836 roku. Rozbiórkę rozpoczęto w 1386 roku, aby zwolnić teren pod nową katedrę.
Nazwa vetus, po łacinie „stara”, odróżniała ją od sąsiedniej basilica maior, później przemianowanej na Santa Tecla. Między obiema świątyniami stał baptysterium San Giovanni alle Fonti, w miejscu dzisiejszego wejścia do katedry, a na północy małe baptysterium Santo Stefano alle Fonti. Święty Ambroży wymienia zespół biskupi w dokumencie z 386 roku.
Lokalizacja dawnego kościoła znajduje się pod obecną katedrą w centrum Mediolanu. Odwiedzający mogą zbadać tę lokalizację, odwiedzając budynek obecnej katedry.
Herb organizacji budowlanej Katedry zawierał fasadę tego kościoła pod płaszczem Marii, wskazując na jego znaczenie symboliczne. Ten artystyczny wybór zachował wspomnienie starszego kościoła w tożsamości nowej świątyni.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 677 współtwórców z całego świata.