Basilica di Santa Tecla, Wczesnochrześcijańska bazylika w Mediolanie, Włochy

Bazylika di Santa Tecla była wczesnochrześcijańską bazyliką o pięciu nawach, położoną na dzisiejszym Piazza del Duomo w Mediolanie. Miała około 67,6 metra długości i 45,3 metra szerokości. Jej zmuzelizowane pozostałości można zobaczyć na antresoli stacji metra Duomo linii M1.

Bazylikę Santa Tecla ufundowano około 350 roku, prawdopodobnie za cesarza Konstansa, i nazywano ją najpierw Basilica Maior lub Basilica Nova, bo była większa i nowsza od sąsiedniej Bazyliki Vetus. W 355 roku Konstancjusz II zwołał tam sobór mediolański, a ariański biskup Auksencjusz został osadzony w kościele. Rozebrano ją w 1461 roku pod budowę Duomo; źródła angielskie podają 1458.

Nazwy basilica maior i basilica nova pochodziły od jej rozmiarów i nowszego powstania w porównaniu z starszą basilica vetus. Wraz z basilica vetus oraz baptysteriami San Giovanni alle Fonti i Santo Stefano alle Fonti tworzyła kompleks biskupi Mediolanu. W 355 obradował w niej sobór mediolański, a ariański biskup Auksencjusz zajmował jej stolicę do 374 roku.

Odkopane pozostałości bazyliki eksponowane są na antresoli stacji metra Duomo linii M1, pod dzisiejszym Piazza del Duomo. Gablota archeologiczna znajduje się w hali stacji; znaleziska odsłonięto podczas prac budowlanych i można je oglądać bez osobnego biletu.

Miejsce miało znaczenie religijne długo przed erą chrześcijańską, ponieważ stała tu świątynia poświęcona bogini Minerwie. Wcześniejsze kultury już pozostawiły swoje święte ślady w tym miejscu, zanim został zbudowany chrześcijański budynek.