Borgo Marinari, Historyczna dzielnica morska w Neapolu, Włochy

Borgo Marinari zajmuje Isolotto di Megaride obok Castel dell'Ovo, w dzielnicy San Ferdinando, połączone z lądem sztucznym przesmykiem prowadzącym do Borgo Santa Lucia. Poza zamkiem w borgo jest niewiele domów: sześć dwupiętrowych palazzi wokół niewielkiego placu, a także bary, restauracje, sklepy i warsztaty szkutnicze. Mały port obsługuje kluby żeglarskie przy nabrzeżu Santa Lucia, gdzie cumują motorówki, jachty i żaglówki.

W I wieku p.n.e. na wysepce Megaride stała filia willi Licyniusza Lukullusa. W V wieku mnisi bazylianie założyli tam klasztor, początkowo pod wezwaniem San Salvatore, później San Sebastiano; pozostał tylko kościół San Salvatore. Wobec groźby najazdu Normanów w późnych czasach książęcych mnichów przeniesiono, by zrobić miejsce na fort, który architekt Buono przekształcił w zalążek Castel dell'Ovo. W 1886 roku miasto zatwierdziło projekt inżyniera Luigiego Lopeza, by przesiedlić rybaków z wybrzeża Pizzofalcone pod zamkiem.

Lokalne restauracje serwują tradycyjne neapolitańskie dania z ryb zgodnie z przepisami rodzinnymi przekazywanymi przez pokolenia. Ta tradycja kulinarna kształtuje codzienne życie wioski i pokazuje, jak morze definiuje tożsamość tego miejsca.

Wioskę łatwo eksplorować pieszo i oferuje bezpośredni dostęp do restauracji, kawiarni i obiektów sportów wodnych na wybrzeżu. Jej położenie blisko centrum Neapolu ułatwia połączenie wizyty z innymi atrakcjami miasta.

Na wysepce Megaride w I wieku p.n.e. znajdowała się filia willi Licyniusza Lukullusa; w V wieku osiedlili się tam mnisi bazylianie i założyli klasztor poświęcony najpierw San Salvatore, a później San Sebastiano, stąd nazwa Isolotto di San Salvatore. Z klasztoru pozostał tylko kościół San Salvatore.