Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie, Polski kościół narodowy przy Via delle Botteghe Oscure, Rzym, Włochy.

Kościół Santo Stanislao dei Polacchi stoi przy via delle Botteghe Oscure w rione Sant'Angelo, na miejscu średniowiecznej świątyni San Salvatore in pensilis de Sorraca, wzniesionej z kolei na resztkach Circus Flaminius. Jego uliczna fasada jest dziełem Francesca Ferrariego i pochodzi z 1735 roku; wnętrze to jedna nawa przykryta malowidłem sufitowym Chwała świętego Stanisława pędzla Ermenegilda Costantiniego. Obraz ołtarza głównego autorstwa Antiveduta Gramatiki przedstawia Jezusa ze świętymi Stanisławem i Jackiem, a kościół przechowuje prace Taddea Kuntzego i innych polskich artystów XVIII wieku.

Kościół stoi na miejscu średniowiecznego San Salvatore in pensilis de Sorraca, wzmiankowanego w latach 1174–1209 i odbudowanego do 28 października 1285 za biskupa Hieronima z Palestriny. Papież Grzegorz XIII przekazał go kardynałowi Stanisławowi Hozjuszowi, który przejął świątynię 6 grudnia 1578 i odbudował ją niemal od fundamentów ze środków Anny Jagiellonki, Stefana Batorego i rodów magnackich. Konsekrował ją w 1591 kardynał Jerzy Radziwiłł. Po rozbiorach Napoleon zakwaterował wojsko w hospicjum, a Rosja zamieniła kościół na cerkiew prawosławną; Polska odzyskała go w 1920 dzięki biskupowi Adamowi Stefanowi Sapieże.

Kościół przechowuje osiemnastowieczne dzieła polskich malarzy, w tym Taddeo Kuntzego. Od lat 50. XX w. pracują tu księża Towarzystwa Chrystusowego, a kościół wraz z hospicjum pozostaje ośrodkiem duszpasterstwa polskiego w Rzymie. Papieże modlili się tu o zwycięstwa wojsk polskich, m.in. Aleksander VII w 1657 i 1661 oraz Innocenty XI w 1683.

Kościół stoi przy via delle Botteghe Oscure w rione Sant'Angelo, kilka kroków od Largo di Torre Argentina. Jest czynną parafią i ośrodkiem duszpasterstwa Polaków w Rzymie, dlatego lepiej odwiedzać go poza mszami i nabożeństwami. Obowiązuje strój odpowiedni, jak w każdym miejscu kultu.

Obraz głównego ołtarza został stworzony przez Antiveduto Gramaticę około 1600 i przedstawia Jezusa ze Świętymi Stanisławem i Jackiem w tradycyjnej kompozycji. To dzieło wyróżnia się, ponieważ bezpośrednio łączy Kościół katolicki z polską tożsamością religijną podczas okresu zmian religijnych w Europie.