Sepulcrum Bibuli, Stanowisko archeologiczne w Rzymie, Włochy.

Z grobowca Gajusza Publiusza Bibulusza pozostała tylko zachodnia ściana pierwotnej prostokątnej celi z tufu z Anio i trawertynu, kilka metrów na lewo od Vittoriano, przy rabacie przed Fontanną Morza Adriatyckiego. Zasypane podium dźwigało niegdyś małą świątynię in antis z płytkim przedsionkiem. Ściana zwrócona ku Vittoriano ma pośrodku drzwi między czterema pilastrami toskańskimi, ujęte w dwa pola, oraz częściowo zachowany fryz z girlandami, bukranionami i rozetami.

Grobowiec datowany na początek I w. p.n.e. Senat przyznał go Gajuszowi Publiuszowi Bibulusowi, edylowi plebejskiemu, za zasługi, na gruncie publicznym i bezpłatnie dla niego i potomków. Liwiusz wymienia go jako trybuna ludowego w procesie Marka Klaudiusza Marcellusa w 209 r. p.n.e. Stał przy Clivus Argentarius, poza murami serwiańskimi.

Na zachowanej ścianie zachodniej środkowe drzwi flankują cztery pilastry toskańskie i dwa prostokątne pola; górny fryz, zachowany tylko fragmentarycznie, zdobią girlandy, bukraniony i rozety. Na widocznym ponad ziemią cokole znajduje się dedykacyjna inskrypcja, na tym boku w pełni czytelna.

Zachowana zachodnia ściana stoi przy lewej stronie Vittoriano, obok rabaty przed fontanną Morza Adriatyckiego, kilka kroków od Piazza Venezia. Niska żelazna balustrada chroni cokół z inskrypcją dedykacyjną. Pomnik poddano renowacji między listopadem 2024 a lutym 2025 roku.

Dziś w pełni czytelny jest tylko napis na zachodniej stronie: głosi, że senat i lud przyznali edylowi Gajuszowi Publicjuszowi Bibulusowi pomnik na gruncie publicznym, bezpłatnie, dla niego i jego potomków. Liwiusz wymienia go jako trybuna ludowego w procesie Marka Klaudiusza Marcellusa w 209 r. p.n.e.