San Tomà, Venice, Kościół barokowy w San Polo, Wenecja, Włochy

San Tomà to jednonawowy kościół w dzielnicy San Polo w Wenecji, naprzeciwko Scoletta dei Calegheri. Jego klasycystyczna fasada, odbudowana od 1742 roku przez Francesca Bognolo, niesie pięć posągów wyrzeźbionych przez Francesca Cabiancę w latach 1696–1699: u szczytu Niedowiarstwo św. Tomasza, flankowane przez świętych Piotra i Jakuba. Wnętrze zdobi fresk na sklepieniu z Męczeństwem św. Tomasza autorstwa Jacopa Guarany w obramowaniach Giuseppe Morettiego.

Ufundowany w 973 roku jako kościół świętych Sergiusza i Bachusa z przyległym klasztorem, został po raz pierwszy przebudowany w 1395 roku. W 1538 roku odbudowano go z trzema nawami i poświęcono świętemu Tomaszowi. Barokową fasadę ukończył w 1652 roku Giuseppe Sardi według projektu być może Baldassare Longheny; rozebrany od 1742 roku, został odbudowany przez Francesco Bognolo w stylu klasycyzującym, z rzeźbami Francesca Cabianki (1696-1699).

Nazwa San Tomà to wenecki odpowiednik imienia apostoła Tomasza. Obraz ołtarzowy na drugim ołtarzu po lewej, namalowany przez Giovanniego Fazioliego w 1789 roku lub wcześniej, przedstawia św. Marka uzdrawiającego szewca Aniana; należał do sąsiedniej Scuola dei Calegheri, cechu szewców, i zastąpił obraz Palmy Młodszego.

Kościół można dostać się pieszo, przecinając mały plac i znajduje się w pobliżu lokalnych budynków cechów. Ponieważ jest to aktywne miejsce kultu, odwiedzający powinni ubierać się szacownie i utrzymywać hałas na minimum.

Na zewnętrznej ścianie po prawej stronie, nad drzwiami, znajduje się sarkofag Giovanniego Priuliego, czternastowiecznego bohatera wojennego i senatora, pozostałość większego monumentu z 1375 roku. Został przedstawiony ze stopami opartymi na małym psie. Po lewej stronie widnieje duża ostrołukowa luneta z płaskorzeźbą Madonny czczonej przez bractwo, pochodząca z nieznanego, zburzonego późnośredniowiecznego portalu.