Nome di Gesù, Kościół neoklasycystyczny w Santa Croce, Wenecja, Włochy

Nome di Gesù to niewielki kościół neoklasycystyczny z dwuspadową fasadą, do którego prowadzi wysokie ogrodzenie z szeroką bramą między dwoma rustykalnymi filarami zwieńczonymi kamiennymi aniołami. Nad drzwiami architraw nosi napis Ad Maiorem Dei Gloriam, pod lunetowym oknem i zębatym frontonem. Wnętrze dzielą dwie silnie zwężone kolumny jońskie na prostokątną salę i prezbiterium, a wzdłuż ścian w niszach stoją posągi dwunastu apostołów.

Don Giuliano Catullo nabył teren w 1806, ale budowę rozpoczęto dopiero w 1815, finansowaną przez hrabiego Costanzo Tavernę i innych prywatnych fundatorów. Projekt sporządził Giannantonio Selva; po jego śmierci ukończył go Antonio Diedo w 1834, pod panowaniem austriackim. Sąsiedni przytułek, zamieszkany od 1806 przez klaryski, w 1846 został podniesiony do rangi klasztoru; w czerwcu 1849 zakonnice uciekły przed austriackim ostrzałem do San Cassiano, a potem do San Francesco della Vigna.

Kościół służy dzisiaj wspólnocie katolickiej greco-ukraińskiej jako miejsce ich kultu i spotkań. To pokazuje religijną różnorodność Wenecji sięgającą poza włoską tradycję katolicką.

Kościół położony jest w pobliżu Ponte della Libertà i Piazzale Roma, co czyni go łatwo dostępnym dla odwiedzających przyjeżdżających do Wenecji samochodem lub autobusem. Ta lokalizacja zapewnia dobry punkt wjazdu dla podróżnych przychodzących z lądu.

Mała dzwonniczka na sąsiednim domu pochodzi z zamkniętego kościoła San Basso, a nie z San Geminiano, jak się czasem podaje. Don Giuliano Catullo, inicjator budowy, uważał, że przy samym kościele nie należy używać materiału z rozbiórki.