Abbazia di Santa Maria del Bosco, Opactwo benedyktyńskie w Contessa Entellina, Włochy

Abbazia di Santa Maria del Bosco to zespół klasztorny z dwoma wirydarzami: pierwszy jest kwadratowy, ma 36 kolumn i jest rozjaśniony serlianami oraz niszami, drugi jest prostokątny, niebrukowany i ma 32 kolumny. Kościół opacki zaczęto budować w latach 1583-1588; fundamenty o boku około 4 metrów podtrzymują sklepienie o wysokości około 10 metrów, widoczne do dziś w krypcie. Klasztor wznoszono od 1593 roku i ukończono w 1646 roku. Późnoszesnastowieczny portal wejściowy ma przesunięty architraw wzorowany na Porta Pia Michała Anioła.

Dwunastu braci eremitów założyło pierwsze pustelnicze schronienie w lesie Calatamauro pod koniec XIII wieku. Biskup Agrigento Bertoldo de Labro zatwierdził je 21 czerwca 1308 r. i udzielił 40-dniowego odpustu; kościół poświęcono 22 lipca 1309 r. z relikwiami świętych Gerlanda i Grzegorza. Papież Bonifacy IX podniósł go do godności opactwa 28 lipca 1400 r., a w 1491 r. Innocenty VIII przyłączył je do oliwetańskiej kongregacji benedyktyńskiej.

Nazwa opactwa pochodzi od lasu Calatamauro, gdzie pod koniec XIII wieku osiedliło się dwunastu eremitów. W refektarzu ścianę zamykającą wypełnia fresk rozmnożenia chleba i ryb z 1609 roku, a duża nisza po zachodniej stronie pozwalała jednemu mnichowi czytać Pismo Święte podczas posiłków, tak że jego głos docierał do brata przy drzwiach. Mnich olivetanski Olimpio da Giuliana napisał w 1582 roku "Memorie Antiche" opactwa; Torquato Tasso przejrzał i opatrzył przypisami rękopis, dziś przechowywany w Bibliotece Narodowej w Neapolu.

Opactwo leży około 3 km od Contessa Entellina, w rezerwacie przyrody Monte Genuardo i Santa Maria del Bosco, dostępne drogą odchodzącą od SS188. Wchodzi się przez portal z końca XVI wieku; dwa wirydarze, refektarz i Scalone Reale to główne pomieszczenia. Kościół ukończono w 1757 roku, a na wschodnich kamieniach narożnych wyryto daty od 1670 roku.

Refektarz z 1644 r., ponad 300 m², ma w głębi fresk rozmnożenia chleba i ryb datowany na 1609; duża nisza po zachodniej stronie pozwalała jednemu z mnichów czytać Pismo Święte podczas posiłków, a echo niosło jego słowa aż do mnicha przy drzwiach.