Chalcolithic Temple of Ein Gedi, Sanktuarium chalkolityczne przy Morzu Martwym, Izrael.

Świątynia chalkolityczna w Ein Gedi to publiczny budynek gasulski z około 3500 r. p.n.e. na skalnym zboczu nad oazą Ein Gedi. Główny budynek ma 20 na 5,5 metra i podkowiastą niszę naprzeciw wejścia. Mniejszy szeroki dom, brama i okrągła instalacja z basenem stoją w obrębie kamiennych murów.

Świątynia pochodzi z 4 tysiąclecia p.n.e. i badano ją poprzez wykopaliska rozpoczęte w 1962 roku, które odkryły pozostałości budynków, kamienne ławki i rogowaty ołtarz-świętość. Te odkrycia pokazują, że miejsce odwiedzano przez pewien czas przez ludzi, którzy praktykował tutaj swoje rytuały.

Świątynia stała między dwoma źródłami, a jej bramy otwierały się ku każdemu z nich; okrągła misa w najwyższym punkcie dziedzińca zbierała płyny odprowadzane kanałem. Ceramika ogranicza się do czterech typów: misek na ażurowych podstawkach, małych misek, kornetów i figurek zwierzęcych. Fragment egipskiego naczynia alabastrowego, najstarszego znalezionego w Palestynie, wskazuje na związki z Egiptem przeddynastycznym.

Miejsce jest dostępne szlakiem turystycznym od centrum dla odwiedzających Rezerwatu Przyrody Ein Gedi i znajduje się stosunkowo blisko drogi 90. Wspinaczka wymaga pewności stopy, więc noś solidne buty i przynieś dużo wody, szczególnie w cieplejszych miesiącach.

429 miedzianych przedmiotów znalezionych w 1961 roku w Grocie Skarbu w Nahal Mishmar, 11 km na południe, obejmuje głowice maczug, berła i małe korony. David Ussishkin zasugerował, że były to sprzęty kultowe tej świątyni, ukryte w obliczu niebezpieczeństwa, choć żadne znalezisko nie łączy skarbu bezpośrednio z tym stanowiskiem.