Tel Zayit, Stanowisko archeologiczne w Dystrykcie Południowym, Izrael.

Tel Zayit to niewielkie stanowisko archeologiczne (tell) o powierzchni około 0,8 akra na nizinie Szefela, około 5 km na północny wschód od Kirjat Gat i przy drodze nr 335. Wzgórze zachowuje warstwy osadnicze od późnej epoki brązu po okres mamelucki, a największa osada z późnej epoki brązu zajmowała ponad 30 dunamów.

Tel Zayit było zamieszkane od późnej epoki brązu po okres mamelucki, a w późnej epoce brązu zajmowało ponad 30 dunamów. W epoce żelaza IIa na tellu powstało nowe miasto, którego wczesna ceramika przypomina Tel Lachish i wiąże się z królestwem Judy. Spłonęło około 1200 r. p.n.e. i ponownie w IX w. p.n.e.; Ron Tappy przypisuje tę drugą zagładę Chazaelowi z Aramu, podobnie jak pożar Tell es-Safi (Gat).

Nazwa Zayit oznacza po hebrajsku „oliwka”, a tell leży przy drodze łączącej judzkie góry z Szefelą i Egiptem. Wykopaliska w pobliskim Tel Ekron pokazują, że region był w początkach okresu babilońskiego dużym ośrodkiem produkcji i eksportu oliwy z oliwek, prowadzonym przez miejscowych Filistynów.

Tel Zayit leży około 5 km na północny wschód od Kirjat Gat i kilka kilometrów na zachód od kibucu Galon, przy drodze nr 335. Tell zajmuje około 0,8 akra, a główne pozostałości znajdują się na szczycie i zboczach. Dojazd odbywa się drogą; wykopaliska są pozbawione cienia, a podłoże nierówne, więc przydatne jest solidne obuwie.

Kamień z Zayit, znaleziony w 2005 roku w spalonym domu, ma w pierwszej linii 22 litery alfabetu, a w drugiej litery qof, resz, szin i taw z dwoma znakami oddzielającymi; na odwrocie wyryto trzy słowa. Zespół Rona Tappy'ego datował go na X wiek p.n.e., ale rozważana jest też data z IX wieku.