Kildare Cathedral, Katedra anglikańska w Kildare, Irlandia

Katedra w Kildare to odrestaurowana normańska budowla o planie krzyża bez naw bocznych, w stylu wczesnogotyckim, z masywną kwadratową wieżą centralną. Wszystkie okna są lancetowe, pojedyncze lub podwójne, ale potrójne w czterech szczytach. Łuki rozpięte są między przyporami przed ścianami bocznymi, a stopniowane irlandzkie blanki pochodzą prawdopodobnie z około 1395 roku.

Mówi się, że święta Brygida przybyła do Kildare około 480 roku i założyła tam opactwo; po jej śmierci w 523 roku w większym kościele wzniesiono sanktuarium. W latach 835–998 miejsce to zostało spustoszone około 16 razy, a gdy Ralph z Bristolu został biskupem w 1223 roku, było niemal w ruinie. Odbudował je jako katedrę normańską od 1223 roku, a George Edmund Street odrestaurował ją w latach 1875–1896.

Nazwa pochodzi od świętej Brygidy, która według tradycji przybyła tu ze swoimi mniszkami około 480 roku. Przez stulecia ksieni stała na czele podwójnej wspólnoty kobiet i mężczyzn, a biskup podlegał jej w zakresie jurysdykcji. W tym miejscu od czasów przedchrześcijańskich podtrzymywano wieczny ogień, prawdopodobnie aż do czasów Henryka VIII.

Katedra stoi nieco na uboczu centrum miasta, a na jej terenie wznosi się 32-metrowa wieża okrągła; wieżę można zwiedzać w określonych porach, więc przed wejściem warto zapytać na miejscu. Budowla ma plan krzyża z masywną kwadratową wieżą środkową, a wnętrze jest surowe — warto poświęcić czas na okna lancetowe i potrójne lancety w czterech szczytach.

Okrągła wieża na terenie ma 32 metry wysokości, jest jedną z pięciu w hrabstwie Kildare i można się na nią wspinać w określonych porach. Sheelagh-na-gig katedry, naga rzeźba, to nietypowy zabytek w katedrze. Organy z 1898 roku zbudował Conacher.