Bubur Gunting, Tradycyjne stoisko z owsianką w Singkawang City, Indonezja.

Bubur Gunting to potrawa z Singkawang w Kalimantanie Zachodnim: obrane ziarna fasoli mung gotuje się z pandanem i białym cukrem na gęsty, słodki wywar, zagęszczany mąką tapiokową. Kawałki cakwe, długiego smażonego ciasta, kroi się nożyczkami do małej miski i zalewa wywarem. Sprzedawcy sami robią cakwe i stale mieszają wywar, aż osiągnie właściwą gęstość.

Nazwa dania pochodzi z praktyki cięcia składników, zwłaszcza smażonego ciasta, nożyczkami przed podaniem. Ta metoda przygotowania wynika z technik kulinarnych, które rozwinęły się w regionie przez długi czas.

Nazwa Liuk Theu San, używana przez mieszkańców Singkawang pochodzenia chińskiego, oznacza kleik z zielonego bobu o smaku diamentu. Sprzedawcy sami przygotowują cakwe, by zachować przekazywany przepis, a gęsty sos z zielonego bobu, mąki tapiokowej, liścia pandanu i białego cukru trzeba mieszać bez przerwy do uzyskania właściwej konsystencji. Jedni gotują bób na parze, inni go gotują.

Sprzedawcy sami przygotowują cakwe, aby bubur odpowiadał przekazywanemu przepisowi. Gęsty sos wymaga długiego i cierpliwego mieszania z mąką tapiokową, by nie przywarł. Fasola złota jest gotowana na parze lub w wodzie, zależnie od stoiska. Miska kosztuje około 5000 rupii.

Nazwa Liuk Theu San, używana przez mieszkańców Singkawang pochodzenia chińskiego, oznacza kleik z zielonego groszku o smaku diamentu. W daniu nie ma nożyczek: nazwa bierze się stąd, że sprzedawcy strzygą długie cakwe nożyczkami nad miską.