Naszályi Sinkhole, Naturalna jaskinia w Vác, Węgry.

Jaskinia Naszályego otwiera się w leju krasowym o długości 100 metrów i szerokości 30 metrów na grzbiecie Naszály, około 700 metrów na północny zachód od wieży geodezyjnej. Powstała w wapieniu triasowym i zawiera helektyty oraz formy rozpuszczania, takie jak półki skalne. Jej korytarze przeplatają się między wąskimi, zawalonymi przejściami, szerokimi komorami i stromymi odcinkami.

Zapadlisko odkryli w 1949 roku Tibor Gánti i László Bánhidi. W 1952 roku uczniowie gimnazjum w Vác odkopali je pod kierunkiem László Bánhidi i Tibora Joó i nadali mu nazwę Szinlő-barlang; znano wtedy 120 m długości i 60 m głębokości. W 1974 roku prace grup grotołazów Vörös Meteor i Viktória osiągnęły głębokość 165 m. Od 1976 roku jest jaskinią o znaczeniu krajowym, a w 1977 roku w publikacji László Kordosa po raz pierwszy nazwano ją Naszályi-víznyelőbarlang.

Nazwa jaskini zmieniała się w literaturze: po zbadaniu w 1952 roku przez uczniów gimnazjum w Vácu nazywano ją Szinlő-barlang, a dopiero w 1977 roku Kordos László opublikował nazwę Naszályi-víznyelőbarlang. Trzy ściśle chronione jaskinie Cserhátu zaczynają się na literę „N”: ta, Nézsai-víznyelőbarlang i Nincskegyelem-aknabarlang.

Dostęp wymaga sprzętu specjalistycznego i doświadczonych przewodników ze względu na strome ściany i głębokość szybu. Odwiedzający powinni wiedzieć, że to nie jest zwykła wizyta, ale wymaga poważnego przygotowania.

Jaskinia jest schronieniem największej w kraju kolonii podkowca małego, który spędza tu okres spoczynku, dlatego zimą nie wolno do niej wchodzić. W jej korytarzach żyją też troglobionty, czyli organizmy przystosowane wyłącznie do życia w ciemności.