Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Michała Archanioła w Vác, Barokowa katedra w Vác, Węgry

Katedra w Vácu to jasnobeżowy kościół barokowy na placu Konstantina, zbudowany w latach 1761–1777 według projektu Isidore'a Canevale'a. Zachodnia fasada ma dwie kwadratowe wieże o wysokości 38 metrów, lewy zegar z cyframi rzymskimi, prawy z arabskimi, a nad parzystymi kolumnami łacińską dedykację Wniebowzięciu i św. Michałowi. Cztery rzeźby Józsefa Becherta zdobią attykę, a na szczycie stoi krzyż; wnętrze ma 60 metrów długości i mieści około 5000 osób.

Diecezja została założona w 1004 roku za panowania Stefana I, a obecna katedra jest piątym kościołem w tym miejscu. Pierwsza katedra z 1074 roku została zniszczona w XIV wieku podczas najazdów mongolskich; ostatnie resztki jej murów zawaliły się pod panowaniem osmańskim. Biskup Károly Eszterházy zlecił projekt Franzowi Antonowi Pilgramowi, lecz po objęciu urzędu przez biskupa Migazziego Isidore Canevale przeprojektował kościół na fundamentach założonych w 1761 roku. Katedra została poświęcona w 1772 roku i ukończona w 1777 roku.

Inskrypcja na fasadzie D.O.M. oznacza Deo Optimo Maximo, choć zwiedzający często biorą ją za odniesienie do stolicy biskupiej. Obraz Franza Antona Maulbertscha przedstawiający Nawiedzenie był przez około 170 lat zakryty olejnym malowidłem, aż biskup Pétery odsłonił go w latach czterdziestych XX wieku. Balustrada prezbiterium częściowo wykorzystuje oryginalne elementy renesansowej katedry zniszczonej w czasach osmańskich.

Katedra stoi przy placu Konstantina, a jej dwuwieżowa fasada zachodnia zwrócona jest ku Dunajowi; wnętrze ma 60 m długości i 278 miejsc siedzących, a chór organowy wspiera się nad wejściem na sześciu kolumnach korynckich. Wielki dzwon w prawej wieży waży 3738 kg i musiał być wciągnięty przez poszerzone okno, którego ślady dłuta widać do dziś. W krypcie spoczywają biskupi, kanonicy i świeccy w trzech grupach.

Wielki dzwon w południowej wieży waży 3 738 kg i został odlany przez László Szlezáka w Budapeszcie w 1936 r., zastępując dzwon o masie 4 377 kg zabrany podczas I wojny światowej. Ponieważ okna wieży mają 189 cm szerokości, a dolna średnica dzwonu 191 cm, aby go wciągnąć, trzeba było poszerzyć otwory dłutem; ślady są widoczne do dziś.