Hôtel Landolfo-Carcano, Prywatna rezydencja w 8. dzielnicy Paryża, Francja.

Hôtel Landolfo-Carcano to kremowy kamienny pałac przy 1 rue de Tilsitt, zbudowany w 1867 roku przez Charles'a Rohault de Fleury. Zaokrąglony środkowy ryzalit dźwiga łukowy balkon, a parter ma trzy półkoliste okna, środkowe najszersze. Wnętrze prowadzi z westybulu z kolumnami korynckimi i malowanym stropem do sal z malowanymi stropami i kominkami z kariatydami.

Budynek wzniesiono w 1867 roku według projektu Charles'a Rohault de Fleury'ego dla Anne-Marie Adèle Caussin, zwanej Madame de Cassin, która w 1889 roku poślubiła markiza Landolfo de Carcano i nadała domowi nazwę. Jest jednym z dwunastu pałacyków zwanych des Maréchaux, zaprojektowanych przez Jacques'a Hittorffa w 1853 roku na rozkaz Napoleona III podczas przebudowy Étoile. Markiza zmarła 9 sierpnia 1921 roku, a jej kolekcje uległy rozproszeniu.

Nazwa pochodzi od Anne-Marie Adèle Caussin, zwanej Madame de Cassin, fundatorki i pierwszej właścicielki, która w 1889 poślubiła markiza Landolfo de Carcano. Zachowały się malowane sufity: Alegoria Charles'a Chaplina w westybulu, Pięć zmysłów Pierre'a-Victora Gallanda na drugim piętrze i Sen Psyche Alexis-Joseph Mazerolle'a. Markiza zmarła 9 sierpnia 1921, a jej kolekcje uległy rozproszeniu.

Rezydencja obecnie pełni funkcję ambasady innego kraju i nie jest otwarta dla publiczności na wizyty wnętrza. Lokalizacja jest łatwo dostępna metrem, a stacja Charles de Gaulle - Étoile znajduje się w pobliżu do wygodnego transportu.

Dwanaście rezydencji zaprojektował Jacques-Ignace Hittorff w 1853 roku na rozkaz Napoleona III podczas przebudowy Étoile, która nazwę Charles-de-Gaulle otrzymała dopiero w 1970 roku. Markiz Landolfo de Carcano, od którego budynek wziął nazwę, posiadał obrazy Rembrandta i Rubensa oraz rzeźby Rodina i Frémieta, rozproszone po śmierci markizy 9 sierpnia 1921 roku.