Grotte des Fées, Naturalne wejście do jaskini w Arcy-sur-Cure, Francja

Grotte des Fées to jaskinia w dolinie Cure w Arcy-sur-Cure, wyżłobiona wzdłuż prawie pionowej szczeliny, co dało jej trójkątny portal, inny niż portal z nadprożem w Grande grotte. Jej skała to margle, twardsze od wapienia, dzięki czemu portal pozostał prawie nietknięty. Należy do sieci Fées–Moulinot o długości 2 820 m, najdłuższej naturalnej jaskini podziemnej w Yonne.

Markiz de Vibraye znalazł tu w 1859 roku żuchwę neandertalczyka, dwa lata po odkryciu sklepienia czaszki człowieka neandertalskiego, co potwierdziło współistnienie dawnego człowieka z wymarłymi gatunkami. Robineau-Desvoidy prowadził tu wykopaliska w 1853 roku i wyróżnił dwie warstwy. Jaskinia jest wpisana jako Monument historique od 1992 roku.

Do połowy XIX wieku winiarze z Arcy spędzali zimowe wieczory w Grotte des Fées. W 1993 roku Jean-Claude Liger znalazł tam halsztacką fibulę bębenkową, być może pochodzącą z grobu, a jaskinia zdaje się służyć kilku pochówkom, w tym jednemu z epoki brązu odkrytemu przez Ficatiera w 1889 roku.

Wejście znajduje się około 1,3 km na południe od Arcy-sur-Cure, jakieś 380 m w górę rzeki od Grande Grotte, nad Cure na wysokości około 130 m. Portal otwiera się w niemal pionowej szczelinie, a dojście prowadzi po zakurzonym, kamienistym podłożu. Jaskinia jest wpisana jako Monument historique i należy do sieci badanej od 1967 roku przez Spéléo-Groupe Yonne-Vercors.

Jej trójkątny portal powstał z niemal pionowej szczeliny, inaczej niż portale z nadprożem Grande grotte czy grotte de la Hyène, wyżłobione na styku warstw skalnych. Podłoże z margli, twardszych niż wapień, pozostawiło ten portal prawie nietknięty.