Oppidum de Verduron, Ufortyfikowana celtycko-liguryjska osada w 15. dzielnicy Marsylii, Francja.

Oppidum de Verduron to celtycko-liguryjskie ufortyfikowane osiedle na skalnym wypiętrzeniu na wysokości 195 m, górujące nad drogą z Marsylii do L'Estaque. Mur z surowych kamieni wiązanych gliną, gruby na 0,8–1 m, zamyka około 1200 m2. W środku 36 cel mieszkalnych układa się tarasowo po obu stronach muru północ-południe i dwóch ulic; na szczycie znajduje się kwadrat 12 x 12 m.

Miejsce było zamieszkane od późnego III do wczesnego II wieku p.n.e.; nie stwierdzono przebudów ani przekształceń osady. Została gwałtownie zniszczona przez armię dysponującą katapultami, a tożsamość napastników, żołnierzy greckich lub rzymskich, pozostaje nieustalona. Zniszczenie wiąże się zapewne z wolą odzyskania kontroli nad terytorium przez Marsylię, którego oppidum wyznaczało prawdopodobnie granicę.

Nazwa odzwierciedla otaczający krajobraz, a mieszkańcy pozostawili ślady codziennego życia poprzez glinę i narzędzia rozproszone po całym terenie. Te przedmioty opowiadają o społeczności ściśle związanej z morzem i pobliskimi wzgórzami.

Miejsce położone jest na wzgórzu z stromymi podejściami, dlatego zaleca się solidne buty i czas na eksplorację. Należy pamiętać, że stanowisko dzisiaj jest ukryte pod warstwami ochronnymi, chociaż informacyjne oznaczenia i znaki wyjaśniają oryginalny układ.

Miejsce nazywane jest lokalnie „pain de sucre” (głowa cukru). W 1905 roku marsylski rzeźbiarz Stanislas Clastrier kupił działkę i podczas karczowania znalazł duże kamienie oraz fragmenty ceramiki, co zapoczątkowało pierwsze wykopaliska.