Saint-Sulpice Seminary, Seminarium katolickie przy Place Saint-Sulpice, Paryż, Francja.

Seminarium Saint-Sulpice to budynek neoklasycystyczny na Place Saint-Sulpice w 6. dzielnicy Paryża, składający się z czterech połączonych trzypiętrowych struktur rozmieszczonych wokół centralnego dziedzińca. Kompleks został zaprojektowany według włoskich zasad projektowania pałaców i ukończony w 1838 roku.

Architekt miasta Étienne-Hippolyte Godde zaprojektował budynek dla Stowarzyszenia Księży Saint-Sulpice, a budowa trwała od 1820 do 1838 roku. Seminarium zamknęło się w 1906 roku po wejściu w życie ustawy francuskiej separującej Kościół od Państwa, po czym budynek przeznaczono do użytku rządowego.

Towarzystwo Kapłanów św. Sulpicjusza, przywrócone przez Ludwika XVIII 3 kwietnia 1816 r., prowadziło to seminarium do grudnia 1906 r. Nazwa pochodzi od parafii założonej przez Jean-Jacques’a Oliera, którego dom formacyjny w Vaugirard (1641) był wzorem dla seminariów we Francji. Kaplica Marii z witrażami i kasetonowym stropem jest prostopadła do skrzydła południowego i służy dziś jako zamknięte dla zwiedzających pomieszczenie administracyjne.

Budynek znajduje się bezpośrednio na Place Saint-Sulpice, ruchliwym placu w 6. dzielnicy z dobrym dostępem do transportu publicznego. Elewacja i dziedziniec są widoczne z placu, ale wnętrze nie jest otwarte dla odwiedzających, ponieważ funkcjonuje jako budynek administracyjny.

Kaplica poświęcona Marii Pannie, z witrażami i kasetonowym stropem, stoi prostopadle do skrzydła południowego, naprzeciw fasady od strony placu. Jest dziś pomieszczeniem administracyjnym i nie można jej zwiedzać. Budynek przyjął poszkodowanych w powodzi w 1910 r., potem uchodźców i żołnierzy na przepustce z I wojny światowej, zanim w 1922 r. trafił do Ministerstwa Finansów.