Église de la Mission de France, Kościół katolicki w 1. dzielnicy, Marsylia, Francja

Église de la Mission de France stoi przy 44 Rue du Tapis-Vert, z którą jezuici połączyli wejście w XIX wieku. Fasada z beżowego stiuku, zaprojektowana w 1860 roku przez cementownika Désirégo Michela, jest dzielona kanelowanymi pilastrami z ozdobnymi kapitelami i przebita okrągłymi i owalnymi oknami; pośrodku znajduje się okrągła rozeta z maswerkiem, a pod nią dwa łukowe okna nad małym balkonem z kamienną balustradą. Rzeźbiony kartusz wieńczy duży łukowy portal.

Lazaryści, zgromadzenie założone przez św. Wincentego à Paulo, zbudowali kościół i sąsiednie budynki w latach 1648–1673, podczas rozbudowy Marsylii za Ludwika XIV i Nicolasa Arnoula. W latach 1791–1794 kościół był pierwszym oficjalnym zborem protestanckim Marsylii, wynajętym po edykcie tolerancyjnym z 1787 r.; w 1795 r. sprzedano budynki klasztorne, kościół zachowano. Jezuici, sprowadzeni przez biskupa Eugène'a de Mazenod w 1839 r., odbudowali go w latach 1841–1865, a cementownik Désiré Michel wykonał obecną fasadę w 1860 r. Wypędzeni w 1901 r., pozostawili gmach miejski używany do 1979 r. jako sala koncertowa, szkoła murarska i magazyn pomocy szkolnych; wpisany 8 grudnia 1965 r., od 1984 r. służy ponownie kultowi.

Od 1984 roku miasto Marsylia powierzyło kościół Bractwu Kapłańskiemu Świętego Piusa X, które poświęciło go papieżowi Piusowi X; msza odprawiana jest w rycie trydenckim. Parafia zainicjowała pierwszy marsylski festiwal muzyki sakralnej „Médiévances”, od niedzieli przed Wniebowstąpieniem do następnej niedzieli, z koncertami organowymi od Monteverdiego po Naji Hakima; trwał dwa lata.

Kościół stoi przy 44 rue du Tapis-Vert w 1. dzielnicy, blisko dawnej dzielnicy arsenału galer i niedaleko Vieux-Port. Jezuici połączyli wejście z rue du Tapis-Vert w latach 1841–1865, dlatego podchodzi się do niego tą ulicą, a nie bocznymi zaułkami. Budynek jest własnością miasta i od 1984 roku ponownie służy kultowi.

Fasadę wykonał w 1860 r. cementownik Désiré Michel, a nie architekt; jezuici przebudowali kościół w latach 1841–1865 i połączyli wejście z rue du Tapis-Vert. Ołtarz główny z 1864 r. zastąpiono ołtarzem z bocznej kaplicy dawnego kościoła Saint-Martin, zburzonego w 1887 r. przy wytyczaniu rue Colbert.