Tamaris, Stanowisko archeologiczne w Martigues, Francja

Tamaris to stanowisko archeologiczne na ponad 200-metrowym cyplu nad Morzem Śródziemnym, w południowej części Martigues. Od strony lądu zamykały je dwa mury wzniesione około 600 r. p.n.e.: łuk długości 150 metrów w najwyższym punkcie oraz mur długości 50 metrów odcinający cypel o powierzchni 0,5 hektara, z zakrzywioną bramą typu chicane między wieżami grubości od 5,50 do 6 metrów. Na zboczu leżą rozrzucone bloki wapienia.

Tamaris była osadą awatycką zamieszkaną głównie w pierwszej połowie VI wieku p.n.e., ze śladami użytkowania do następnego stulecia. Jej dwa mury obronne wzniesiono około 600 r. p.n.e.; w połowie VI wieku bramę południowego muru zamurowano. Osada straciła znaczenie po przybyciu Fokejczyków do Marsylii i została opuszczona po około dwóch pokoleniach.

Tamaris nie był portem, lecz wioską na przylądku nad Morzem Śródziemnym. Nazwa pochodzi od Awatyków, ludu celtycko-liguryjskiego. Wykopaliska przyniosły kilkadziesiąt delikatnych ceramik greckich i etruskich, fragment czaszy z dekoracją wycinaną i dwa brązowe guzy z uszkiem, ślady kontaktów z etruską Saint-Blaise.

Osada zajmuje cypel długości ponad 200 metrów nad Morzem Śródziemnym, ze skałami od strony morza i podwójnym murem od strony lądu. Teren jest nierówny, pokryty blokami wapienia i suchą ściółką, więc przydatne jest mocne obuwie. Stanowisko leży w południowej części gminy Martigues, w departamencie Delta Rodanu.

Wykopaliska ujawniają dwie różne metody budowy: niektóre struktury mają otwory na słupy wskazujące na materiały czasowe, podczas gdy inne zostały zbudowane z ubitej ziemi. Różnice te rzucają światło na różne grupy społeczne lub fazy osadnictwa.