Parc de la Vallée aux Loups

Teren o powierzchni 36 hektarów obejmuje rozległe lasy z kasztanowcami i dębami, przecięte strumieniem Aulnay i połączone ścieżkami spacerowymi. Posiadłość dzieli się na kilka odrębnych obszarów, w tym Arboretum z kolekcjami botanicznymi, zabytkową rezydencję i sekcję Zielonej Wyspy. Otwarte łąki przeplatają się z gęstym zadrzewieniem, podczas gdy formalne ogrody prezentują celową architekturę krajobrazu. Elementy wodne i naturalna topografia tworzą zróżnicowany teren na całym obszarze.

François-René de Chateaubriand nabył posiadłość w 1807 roku po wygnaniu z Paryża za krytykę Napoleona Bonaparte. Mieszkał tam do 1818 roku, pisząc ważne dzieła w tym okresie. Majątek zmieniał właścicieli kilkakrotnie w XIX wieku przed przekształceniem w teren publiczny w XX wieku. Gmina stopniowo nabywała różne sekcje, rozwijając je w spójne miejsce dziedzictwa otwarte dla zwiedzających.

Dawna rezydencja funkcjonuje jako muzeum prezentujące meble i tapety z epoki pisarza, oferując zwiedzającym wgląd w francuskie życie literackie początku XIX wieku. Otaczające tereny służą jako publiczna przestrzeń zielona dla lokalnych mieszkańców, zapewniając możliwości rekreacji i edukacji. Miejsce łączy dziedzictwo literackie z zainteresowaniami botanicznymi, przyciągając zarówno entuzjastów historii, jak i miłośników przyrody.

Posiadłość dzieli się na kilka sekcji o zmiennych godzinach: Arboretum, muzeum rezydencji i Zielona Wyspa mają różne godziny otwarcia i zasady wstępu. Dostępny środkami transportu publicznego z Paryża z kolejnym spacerem ze stacji Châtenay-Malabry. Niektóre ścieżki umożliwiają poruszanie się na wózkach inwalidzkich, podczas gdy inne stanowią wyzwanie ze względu na naturalny teren. W pobliżu dostępne są parkingi i udogodnienia dla zwiedzających, z toaletami przy głównym wejściu.

Arboretum mieści płaczącego niebieskiego cedra Atlas posadzonego w 1895 roku, zajmującego 700 metrów kwadratowych rozłożystymi gałęziami. Okaz ten stanowi jedyny przykład tego rodzaju w regionie, przyciągając botaników i miłośników przyrody. Jego charakterystyczne zwieszające się konary dotykają ziemi, tworząc naturalną strukturę baldachimu. Niezwykły wzorzec wzrostu wynikał z cech genetycznych i starannej uprawy przez ponad wiek.